--/--/-- --:--
新しい記事を書く事で広告が消せます。
2008/10/09 08:04
เมื่อ 6 ปีก่อน...
“พีฉันได้ฟอร์มวงละ” จู่ๆนิชิกิโด เรียว เพื่อนสนิทคนนึงของผมในบริษัทจอห์นนี่ ก็พูดขึ้นมาระหว่างที่พวกเรากำลังช็อปอยู่ในร้านเสื้อผ้า
“คุณจอห์นนี่จะทำยูนิตใหม่?”
“ถูกแล้ง แต่มีเฉพาะคนคันไซนะ”
“เอ๊ะ...คันไซ?.....พวกโยโกยาม่าคุง?”
“ใช่ มีซูบารุคุงกับมุราคามิคุง แล้วก็สมาชิกของวีเวสด้วย”
“วีเวส...ใคร?...อุจิ?” ผมตอบกลับไปแบบไม่รู้ตัว...
“นายนี่ฉลาดจริงๆ แล้วก็มียาสึดะกับมารุด้วย แล้วก็โอคุระ”
ท่าทางที่เรียวพูดถึงเพื่อนร่วมวงของเค้าดูจะมีความสุข นั่นก็คอยทำให้ผมรู้สึกมีความสุขไปด้วย ผมดีใจนะ ที่เค้าก็มียูนิตของตัวเองแล้ว ผมเองก็อยู่ใน4tops แต่บางที...ผมอาจจะรู้สึกอิจฉาพวกคันไซนิดหน่อยอยู่ก็ได้
“กี่คนเนี๊ยะ?....” ผมนั่งนับงืมๆงำๆ ยกนิ้วขึ้นมาเสริมด้วย
“7คนเหรอ?”
“นายนับยังไง?” เรียวหันมาทำหน้าตกใจ
“ก็โยโกยาม่าคุง มุราคามิคุง ซูบารุคุง อุจิคุง มารุยาม่าคุง ยาสึดะคุง แล้วก็โอคุระคุง 7คนไม่ถูกเหรอ?”
นับผิดเหรอ?
“แล้วฉันล่ะ!!!”
“อ๊ะ!!~ จริงด้วย ฉันลืม ฮะๆๆ”
“ลืมฉันได้ยังไง!!~”
“ขอโทษๆ ..แค่แกล้งหน่า” ...ความจริงคือ...ลืม จริงๆ...
“ว่าแต่...ชื่อวงล่ะ?”
“นึกว่าจะไม่ถาม....พวกเราคือคันจานี่เอท”
คันจานี่เอท..........ที่หมายถึง คันไซจอห์นนี่8คน...
ฟังแล้ว...มันเหมือนผมกับเรียวยิ่งถูกแยกให้ห่างกันขึ้นยังไงไม่รู้ซิ...
ตอนนั้นผมไม่คิดว่าการฟอร์มวงคันจานี่เอทจะเป็นจุดเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเรา แต่สุดท้าย...วันนั้นมันก็ต้องมาถึง วันที่เรียวเริ่มยุ่งอยู่กับยูนิตใหม่ อยู่แต่โอซาก้า ถึงจะมาโตเกียว แต่ก็ไม่ค่อยมีเวลาเจอกัน ส่วนผมเองก็อยู่ม.ปลาย แต่ก็ต้องถ่ายละคร เพราะมันเป็นแบบนี้ด้วยละมั้ง...พวกเราถึงห่างกัน...
เราห่างกันจนยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม....ใช่มั๊ย?
“พี!! ทำไมถึงไม่โทรหาฉันบ้าง” จู่ๆเรียวก็ดิ่งตรงเข้าที่ผม หลังจากที่เดินเข้ามาในสตูดิโอของNHK
วันนั้นเป็นวันที่บันทึกเทปรายการโชเนนคลับซึ่งคันจานี่เอทมาเป็นเกส สีหน้าของเค้าที่เดินตรงเข้ามาหาผม มันแสดงความผิดปกติบางอย่าง...ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เค้าต้องโกรธผมหรืออะไรแน่ๆ แถมเสียงดังไม่เกรงใจคนอื่นๆที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ในสตูดิโอเอาซะเลย
“แล้วทำไมนายไม่โทรมาละ?” ผมย้อนกลับไป
“....เดี๋ยวนี้โทรหาฉันไม่ได้เลยใช่มั๊ย? มัวแต่เอาเวลาไปคุยกับไอ้อ้วนจินละซิ”
“ไร้สาระ”
“หรือว่าเรียกไม่ได้ เห็นสนิทกันนักไม่ใช่รึไง?”
“เฮ้ยเรียว...กำลังคิดถึงฉันรึไง?” จินวิ่งเข้ามาอย่างร่าเริงโดยไม่รู้เลยว่าสถานการณ์มันตรึงเครียดแค่ไหน
“หุบปากไปเลยไอ้อ้วนจิน!”
“อย่าเรียกชื่อฉันแบบนั้นนะ!!”
จินแกล้งตีไหล่ของเรียวไปเบาๆ มองก็รู้ว่าจินแค่จะแหย่เล่นๆ แต่อีกคนหน่ะไม่เล่นด้วย
“เฮ้ย~! ฉันไม่มีอารมณ์เล่นโว๊ย”
น้ำเสียงที่ผลาญจนคนรอบข้างพากันเงียบกริบไปหมด...
“นายไปสงบสติก่อนไปเรียว”
ผมรู้ถึงนิสัยของนิชิกิโด เรียวดี บางครั้งถ้าเค้าโกรธขึ้นมาจริงๆ ใครก็เข้าหน้าไม่ติดทั้งนั้น ...ผมจึงคิดที่จะเดินเลี่ยงไปทางอื่นดีกว่า แต่ในตอนนั้น เรียวกลับคว้าแขนของผมไว้
“เดี๋ยวซิ!”
ถึงเห็นว่าเรียวเป็นผู้ชายปากกล้าก็เถอะ...แต่ดวงตาคู่โศกของเค้ามันปิดบังอะไรกับผมไม่ได้เลยสักนิด
กำลังง้อฉันอยู่ใช่มั๊ย....เพียงแต่วิธีการแสดงออกมันรุนแรงเกินไป
“เรียวจัง สต๊าฟซังเรียกหน่ะ” คนที่เดินเข้ามาขัดคือเพื่อนร่วมวงคนใหม่ของเรียว
…อุจิ ฮิโรกิ....
ถึงจะบอกว่าเป็นจูเนียร์เหมือนกัน...แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆแล้ว...นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นเค้าใกล้ขนาดนี้
หน้าตาก็น่ารัก...สมกับที่หลายๆคนพูดถึงจริงๆ...
แต่...นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ผมชอบเด็กคนนี้ขึ้นมาเลยสักนิด!!
ผมค่อนข้างจะรู้สึกไม่ชอบเค้าซะด้วยซ้ำ
“รู้แล้ว...” เรียวตอบอุจิกลับไป และขณะเดียวกัน...เค้าก็ปล่อยมือที่จับแขนผมไว้เมื่อครู่ออก
“สวัสดียามะพี” คำทักทายคำแรกจากเด็กคนนั้น
ยามะพี.......!! เดี๋ยวซิ... เราสนิทกันรึไง ถึงมาเรียกชื่อฉันแบบนั้น!!?
“อือ” ผมแค่ยิ้มกลับ...แล้วเดินเลี่ยงไปทางอื่นแทน
ตอนนั้นอุจิคงคิดว่าผมหยิ่งใส่เค้าแน่ๆ....แต่ผมไม่สามารถยืนเผชิญหน้ากับ2คนนั้นได้จริงๆ...
ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นสู่หัวใจ เมื่อมองคนทั้งคู่นั้น.... เหมือนกับผมกำลังถูกแย่งของที่รักมาก
ของที่รักมานาน.... มันโดนแย่งไปแล้ว ...
...........................................................
ระหว่างอัดรายการ ตรงช่วงทอล์ก ผมอยากจะให้ช่วงสัมภาษณ์นี้ผ่านไปเร็วๆ ได้โปรดเถอะ
“ตอนนี้เห็นว่าเรียวจังย้ายมาอยู่โตเกียวแล้วใช่มั๊ย?” โทมะที่นั่งอยู่ทางซ้ายของผมถามคำถามกับเรียว
ตอนนั้นทำให้ผมตกใจ พร้อมกับก้มหน้าลงมองสคริปที่วางอยู่บนโต๊ะทันที...
ทำไมผมถึงไม่รู้ละ?...ว่าเรียวย้ายมาอยู่โตเกียวแล้ว?
“ย้ายมาแล้ว แต่ถ้าเป็นวันหยุดก็จะกลับโอซาก้านะ” เรียวตอบ
“แล้วอุจิ นายละ?” โทมะถาม
“ผมก็อยู่กับเรียวจัง”
เดี๋ยว!!
............................................................................
..............................................................
อยู่...กับ...เรียวจัง....
................................................
...............................................................
ผมจำไม่ได้ว่าถ่ายรายการจบไปตั้งแต่เมื่อไหร่? แต่จำได้แค่ว่าหลังจากที่ได้ยินเด็กคนนั้นบอกว่าอยู่กับเรียวจัง ... ผมก็ถูกโทมะสะกิดอยู่หลายครั้งระหว่างอัดรายการ...
สองคนนี้อยู่ด้วยกัน....? ไม่จริงใช่มั๊ย
“พีๆ จะกลับรึยัง?” จินวิ่งเข้ามาถามผมที่กำลังยืนคุยกับโทมะอยู่
“อ่ะ อีกแป่บ แล้วคนอื่นล่ะ?”
“คาเมะรออยู่ข้างนอกแล้ว โทมะไปมั๊ย?” จินเที่ยวชวนคนอื่นไปทั่ว
“ขอตัวดีกว่า พรุ่งนี้มีสอบ”
“โอ๊วววว...เดี๋ยวก็ได้เป็นนักเรียนดีเด่นหรอก”
“ฮะๆๆ สมพรปากเถอะ”
“แล้วเรียวจังล่ะ?” จินถามขึ้นมา พร้อมกับชะเง้อคอมองหาเจ้าของชื่อนั้น
แต่หารู้มั๊ยว่าคำถามนั้นมันเหมือนทิ่มใจผมอีกครั้ง...
“ถามหาฉันทำไมไอ้อ้วนจิน” เรียวที่ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ เดินมาโอบไหล่จิน อย่างสนิทสนม...ราวกับว่าลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปซะสนิท
“บอกว่าอย่าเรียกชื่อฉันแบบนั้นไงเล่า!!~”
“พวกนายกำลังจะไปไหนกัน?”
“จะไปกินราเม็ง นายจะไปมั๊ยล่ะ?” จินถาม
“แต่ดูท่าว่ายามะพีคงไม่อยากให้ฉันไปขัดขวางการเดทหรอกมั้ง”
“เดท.......?” จินหันมองเรียวอย่างสงสัย
“จิน....นากามารุจะไปด้วยนะ” คาเมะเดินเข้ามาหาจิน
“โอ่ย...คาเมะไปชวนมันทำไม!!!”
ว่าแล้วจินก็แยกตัวไปหาคาเมะ... ปล่อยให้ผมยืนเผชิญหน้ากับเรียว...ให้ตายเหอะ บรรยากาศมันน่าอึดอัดจริงๆ... ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
“ไม่คิดจะชวนฉันเลยรึไง?”
“....อยากไปก็ไปซิ...ไม่จำเป็นต้องชวน อยากทำอะไรก็เชิญทำ”
ผมพูดแค่นั้น และถือถุงกระดาษใส่เสื้อผ้าเดินออกมาจากสตูดิโอ แต่ถ้ามันจบแค่นั้นคงไม่มีอะไร...
แต่เปล่าเลย...เรียวกลับคว้าถุงกระดาษนั้นไว้
“....ฉันจะไม่ไปถ้าไม่มีใครชวน!!”
“นั่นมันก็เรื่องของนาย!!” ผมกระชากถูกออกจากมือของเรียว จนถูกขาด และเสื้อผ้า ตกลงพื้น
เราทั้งคู่ยืนค้างกันอยู่แบบนั้นนานแค่ไหนกันนะ.... นานจนผมรู้สึกว่า มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมอยากจะร้องไห้ น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ มันใกล้จะไหลออกมาแล้ว... และในตอนนั้นเอง ผมก็รีบย่อตัวลงไปเก็บเสื้อผ้าที่ตกลงพื้นขึ้นมากอดไว้ที่อก
“............นายจะอยู่กับใครก็อยู่ไป จะเป็นยังไงก็เชิญ จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง ฉันมันไม่เกี่ยวอยู่แล้ว เรื่องของนาย ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องก็ได้......”
ในที่สุด ผมก็ต้องยอมแพ้....และก้มหน้าลง หลบสายตาของเรียวให้มากที่สุด... น้ำตาที่ผมกลั้นเอาไว้ มันเริ่มไหลออกมาแล้ว....
“พี.......” เรียวจะเอื้อมมือมาจับไหล่ของผม แต่...ผมก็รีบลุกขึ้นและหันหลังให้เค้า
“พี....” เค้าเรียกผมด้วยน้ำเสียงเบาๆ อีกครั้ง
แต่ว่าผมไม่สามารถจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเค้าได้อีกในตอนนี้ ตัวผมจึงได้แต่ก้าวเท้าให้ยาวที่สุด เพื่อให้เดินพ้นจากที่ตรงนั้นโดยเร็ว.... พร้อมกับน้ำตาที่มันยังไหลไม่หยุด
ให้มันจบๆไปแบบนี้เลยก็ดี...ใช่มั๊ย?
ทั้งผม...ทั้งเรียว...จบไปแบบนี้หน่ะ ดีแล้วใช่มั๊ย....
แต่ว่า...
แล้วเราเป็นอะไรกันล่ะ?
…………………………………………………………………….
“ยามะพีเบาๆ...นั่นเหล้านะ...” คาเมะที่มาด้วยกันกับจิน พยายามพูดห้ามผมไว้
“ช่างมันเถอะหน่า!!~” ผมตวาดใส่คาเมะ
“.............” คาเมะหันไปหาความช่วยเหลือจากจิน
จินได้แต่ส่ายหน้าแล้วก็บอกให้คาเมะอย่ามายุ่งกับผม...
เพราะผมแค่อยากดื่มเพื่อลืมเรื่องวันนี้...
ลืมมันซะให้หมด พรุ่งนี้ตื่นมาไม่ต้องจำอะไรได้ก็ดี
ตอนนั้นผมอายุแค่17เอง...
แต่เหมือนทุกอย่างมันไม่เหลือแล้ว...
คนที่ไว้ใจได้ เพื่อนที่คุยด้วย ...
แม้กระทั่ง...คนที่ผมรัก...
ไม่เหลือแล้ว...
…………………………………………………………………..
เกือบปี หลังจากวันนั้น ไม่น่าเชื่อว่า ผมกับเรียวจะห่างกันได้มากขนาดนี้ เราได้เจอกันบ้างตอนอัดรายการทีวี หรือตอนคอนเสิร์ต...แต่ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม... มันแปลกไปจริงๆ
และอีกครั้งที่ผมพบกับเรียวจัง ในการอัดรายการโชเนนคลับ... เรียวเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มคันจานี่เอท เค้าดูเข้ากับพวกนั้นได้ดีจริงๆ... ขณะที่ผมหันไปมองพวกคันจานี่เอทที่เดินเข้ามาในสตูดิโอซ้อมเต้น พร้อมกับส่งเสียงดังตามภาษาคนคันไซ...แว่บนึง ผมก็เห็นสายตาของเรียวจัง มองตรงมาที่ผม...แต่แล้ว ดวงตาคู่นั้น ก็หันเมินไปทางอื่น
....เค้ายังโกรธผมอยู่เหรอ....
ทุกอย่างมันจะผ่านไปด้วยดีใช่มั๊ย...วันนี้ ผมขอให้มันเป็นแบบนั้นเถอะ
“เรียวจัง~~~ อะไรดลใจให้นายไปทำทรงนี้?” โทมะเป็นคนแรกที่พูดถึงเรื่องทรงผมใหม่ของเรียว
อ่ะ...จริงด้วย ผมลืมสังเกตทรงผมของเค้า เพราะตอนที่เค้าเดินเข้ามาในสตูดิโอ เรียวจังสวมหมวกแก๊ปไว้... แต่ว่าตอนนี้เค้าถอดมันออก และก็ทำให้ได้เห็นผู้ชายผมยาว ผมหยิก และสีทองทั้งหัว....
“ดูร็อคมั๊ยละ” เรียวพูด
“ร็อค?...ฮะๆๆๆๆ” โทมะระเบิดหัวเราะออกมา
“เงียบไปเลยโทมะ!!” เรียวหันไปตวาดใส่โทมะ เพราะความเขิน ตามนิสัยขี้อายของเค้า
แต่ก็นั่นหน่ะซิ...อะไรไปดลใจให้ทำทรงนั้นมา....
“ยามะพี...วันนี้ฝากด้วยนะ”
ในขณะเดียวกัน จู่ๆคนที่ผมไม่คาดคิดก็เดินเข้ามาทักทายผม....อุจิ
“อะ...อือ...ฝากตัวด้วยเช่นกัน” ผมตอบกลับไป
“วันนี้อาการร้อนชะมัดเลยนะ” เค้ากำลังวางท่าทางให้เป็นมิตรอยู่รึไง
“เหรอ...” และผมก็ตอบกลับไปสั้นๆ
“อ่ะ...จริงด้วย!! เมื่ออาทิตย์ก่อนเป็นวันเกิดของยามะพีใช่มั๊ย?”
“อือ...”
ผมเพิ่งอายุ 18ไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ไปฉลองกับพวกจูเนียร์ด้วยกันมา... แต่ไม่มีนิชิกิโด เรียว....
“ผมได้ยินมาจากเรียวจังหน่ะ กะจะส่งเมล์ไปอวยพร แต่คุณเปลี่ยนเมล์ใหม่ใช่มั๊ย? เห็นเรียวจังบอก แล้วเค้าก็ไม่รู้เมล์ใหม่คุณด้วย ผมขอหน่อยซิ” อุจิทำท่าทางกระตือรือร้น แถมยังหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเตรียมเมมเมล์ของผมไว้ทันที
หลังจากผมบอกเมล์ของอุจิไป แต่ว่า ผมไม่ได้ถามเมล์ของเค้ากลับ...ก็ผมไม่ได้อยากรู้สักหน่อย
เด็กคนนี้ดูเค้ากับทุกคนได้ดีจริงๆ...ผิดกับผม ถ้าใครไม่สนิทด้วยก็จะไม่อยากคุย นิสัยที่เราต่างกัน แล้วเรียวจังชอบแบบไหนล่ะ?....
ตลอดวันนั้นทั้งวัน ผมไม่ได้พูดกับเรียวจังเลย และมันคงจะสิ้นสุดไปแล้ว สำหรับผมกับเรียวจัง...ทำไมเราถึงเข้าหน้ากันไม่ติด ทั้งๆที่เราก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น... ให้ตายเถอะ.... ผมหยุดคิดถึงเค้าไม่ได้จริงๆ ไม่ว่าจะทำอะไร ผมก็คิดแต่เรื่องของเรียวจัง มันเหมือนกับเป็นสิ่งที่ยังค้างคาอยู่ ทั้งๆที่ผมคิดว่า มันสิ้นสุดแล้วแท้ๆ
...............................................................
กันยายน 2003
“เดบิว!!?”
ผมและจูเนียร์อีก8คน รวมถึงเรียวจังด้วย ถูกเรียกตัวเข้าไปพบกับเจ้าของบริษัท คุณจอห์นนี่ พร้อมกับข่าวที่ว่า พวกเรา9คน จะได้เดบิวเป็นวงที่ชื่อว่า NEWS
เพราะความตกใจ และตื่นเต้น จึงทำให้ผมคิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ผมมียูนิตอยู่แล้วคือ 4TOP แล้ว...ผมจะบอกกับพวกนั้นยังไงดีล่ะ... สมาชิกที่เหลือเองก็ต่างมีวงอยู่แล้ว และที่สำคัญ...ทำไมในวงนี้ต้องมี เรียวจังกับอุจิด้วย...มันจะดีรึเปล่า....สำหรับผม
“ว๊าววว...สุดยอดเลยนะ....พวกเราจะได้เดบิวแล้ว” โคยาม่าพูดขึ้น ระหว่างที่ผมและอีก8คนเดินออกมาจากห้องทำงานของคุณจอห์นนี่
“ใช่...สุดยอดเลย ทำไมถึงเป็นพวกเรานะ” คุซาโนะพูด
“ผมได้เดบิววงเดียวกับยามาชิตะคุง...อ๋า...ตื่นเต้นชะมัดเลย” ชิเงะเอามือจับที่หัวใจของตัวเอง...
“นายดีใจขนาดนั้นเลย?” เรียวที่เดินตามหลังกลุ่มของชิเงะถามขึ้น
“เอ๊ะ?” ทุกคนหันมองมาที่เรียว รวมถึงผมด้วย
“ต้องทิ้งวงเก่ามาเดบิวเนี๊ยะ...ฉันไม่เห็นด้วยเอาซะเลย” เรียวจังพูด
“นายก็เข้าไปบอกคุณจอห์นนี่ซิว่านายไม่อยากทำ” จู่ๆผมก็พูดขึ้นมา.....ทำไม...ผมถึงพูดแบบนั้นออกไป
จากนั้นก็ดูเหมือนว่าเรียวจังจะไม่ได้พูดอะไรต่ออีก...ผมต้องอยู่วงนี้จริงๆเหรอ
การอัดเสียงของซิงเกิ้ลแรกชื่อว่า NEWS Nippon ใช้เป็นธีมซองของวอลเลย์บอล การถ่ายปกซิงเกิ้ล การถ่ายพีวีโปรโมท และงานอื่นๆเริ่มเข้ามาเรื่อยๆ ผมได้เจอกับเรียวจังทุกๆวัน แต่เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันนัก กับสมาชิกคนอื่นๆ ผมเองก็ไม่ได้สนิทกับใคร... พวกโคยาม่า ชิเงะ คุซาโนะ สามคนนั้นก็มาจากวงเดียวกัน ก็สนิทกันอยู่แล้ว ส่วนมัสสึ เทโงชิ โมริอุจิ พวกนั้นผมก็ไม่รู้จัก....ว่าแต่ เทโงชิเนี๊ยะเป็นใคร??
อีกสองคน เรียวจัง กับ อุจิ....สองคนนั้นเป็นคนคันไซ...แถมอยู่วงเดียวกัน และยังถูกจับคู่ให้อยู่ด้วยกันด้วย....
แล้วผมล่ะ...ผมเหงามากเลยรู้มั๊ย....ผมต้องอยู่คนเดียวในวงนี้...และยังต้องทำหน้าที่เป็นลีดเดอร์...
ไม่มีใครเข้าใจผมเลยรึไง......
“ได้ยินมาว่านิวส์จะเหลือแค่7คนเหรอ?” ในห้องซ้อมเต้น จู่ๆ คุซาโนะก็จุดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมา หลังจากได้ยินมาจากทีมสต๊าฟ
“เอ๊ะ....? ใครจะออกล่ะ?” ชิเงะถาม
ในตอนนี้ ผมกำลังคิดว่า 2 คนที่จะออกจากนิวส์ ก็คือ 2คนจากคันไซ.... มันคงจะดีที่สุดแล้วล่ะ แต่เปล่าเลย พอปีใหม่ผ่านไป คนที่ออกจากวงกลับเป็นโมริอุจิ และ จากตอนแรกที่ว่าจะเหลือ7 กลับเหลือ8คน....อุจิและเรียวยังอยู่ในวง
ความอึดอัดในใจยิ่งมากขึ้นทุกวันๆ แต่ผมก็ต้องทำให้ดีที่สุด...เพื่อวง
วันเวลาเก่าๆที่ผมลืมไปแล้วนั้น ไม่คิดว่ามันจะย้อนกลับมาหาผมอีกครั้ง.... การได้คุยกับคนๆนั้นอย่างสนิทใจอีกครั้ง
“พี ไปกินเนื้อย่างกัน”
“เอ๊ะ?”
ในระหว่างที่สมาชิกคนอื่นๆกำลังเตรียมเก็บข้าวของกลับบ้าน หลังฝึกซ้อมเต้นเสร็จ จู่ๆ เรียวก็เดินเข้ามาคุยกับผม... โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว
“อะ...อือ” เพราะความตกใจ บวกกับความดีใจที่เรียวพูดกับผมอีกครั้งนั้น ทำให้ผมตอบตกลงกลับไปทันที
แค่ไปกินเนื้อย่าง...ถ้ามันแค่นั้น ความสัมพันธ์ของเรามันก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม...แค่เพื่อนกัน
แต่ว่า...
“เดี๋ยวซิเรียว....เดี๋ยว...เดี๋ยว” ผมแทบจะร้องห้ามเค้าไม่ทัน จู่ๆเรียวก็โถมตัวเข้ามาหาผม พร้อมกับกอดผมไว้แน่น มือหนาที่ล้วงเข้าไปใต้เสื้อของผม สัมผัสกับผิวกายของผมมันทำให้ผมสะดุ้งตกใจ อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
“ถ้าฉันไม่เป็นฝ่ายเข้าไปหานายก่อน นายคงเมินใส่ฉันอยู่แบบนั้นใช่มั๊ยพี” เสียงอู้อี้ๆจากปากของเรียวที่ซุกไซร้อยู่บริเวณลำคอของผม มันทำให้รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
“ฉะ...ฉัน....เรียวเองต่างหากที่โกรธฉันไม่ใช่รึเปล่า”
ให้ตายเถอะ ผมเองก็ต้านทานความต้องการของตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน ทั้งรอยจูบ ทั้งมือที่กำลังสัมผัสแผ่นหลังของผมอยู่นี้ก็ด้วย...
“ฉันไม่เคยโกรธนายนะ....ยามะพี ฉันรักนายมากแค่ไหน ไม่รู้รึไง” เรียวหยุดมือ และริมฝีปากของเค้า แล้วจ้องมาที่ผม...
“....เรียว....รัก...ฉัน....”
ฟังไม่ผิดใช่มั๊ย?
“รักตั้งแต่เจอครั้งแรก...”
....รักตั้งแต่ครั้งแรก... ผมสกัดกั้นน้ำตาที่มันพร้อมจะไหล่เอาไว้ไม่ได้จริงๆ....
“เดี๋ยวซิ....เป็นอะไรไป?” เรียวตกใจ ที่จู่ๆผมก็ร้องไห้ขึ้นมา
“หึ....ฉันแค่...ฉัน....ดีใจ”
“เด็กบ้าเอ๊ย...ฮะๆๆ” เรียวหัวเราะ ก่อนจะจูบที่แก้มของผมที่เปื้อนคราบน้ำตา....
มันเหมือนเรื่องที่เกิดเพียงชั่วข้ามคืนก็ได้...เมื่อวานผมกับเรียวยังเป็นแค่เพื่อนที่ทะเลาะกัน...
แต่วันนี้ ผมกับเรียว...เป็นมากกว่าเพื่อน... เป็นมากกว่าที่หลายๆคนรู้
ผมมักจะบอกกับทุกคนเสมอว่าผมสนิทกับเรียวจังที่สุดในวง... ก็เพราะว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ
ตอนนี้ผมไม่รู้สึกเหงาอีกต่อไปแล้ว...เพราะว่าผมมีเรียวจังอยู่ข้างๆ
แต่ว่า...มันก็ยังมีบางเรื่องที่มันยังค้างอยู่ในใจของผมตลอดเวลาที่ผ่านมา...
ความสัมพันธ์ของเรียวกับอุจิ?......มันเป็นยังไงกัน?
“เรียวจัง วันนี้ฉันไปคอนโดนายได้มั๊ย?” ผมถามเค้าขึ้นมา ระหว่างที่พักซ้อมเต้นในคอนเสิร์ต
“...อย่าเลย อุจิอยู่”
“...งั้น...เหรอ”
ปกติผมไปคอนโดของเรียว ก็เป็นวันที่อุจิกลับโอซาก้า... เลยไม่ค่อยได้เจอกัน
ผมไม่คิดจะถามถึงเรื่องของเค้ากับอุจิหรอกนะ...เห็นกันอยู่ว่าเค้าสองคนถูกจับให้คู่กัน ทั้งในเอทและนิวส์
แต่ผมก็ต้องเชื่อใจเรียวซิ!!
“ยามะพีจะไปที่ห้องเหรอ?” อุจิที่ได้ยิน เดินเข้ามาหาพวกเรา
“ไม่ดีกว่า...เดี๋ยวจะรบกวนนาย” ผมตอบกลับไป
“ไม่หรอก ไปซิ ใช่มั๊ยเรียวจัง” อุจิหันไปถามเรียว
“ถ้านายไม่ขัด ก็ได้” เรียวพูด
“ตกลงนะ ยามะพีไปซิ แล้วพวกเคจังไปมั๊ย”
...ว่าแล้วอุจิก็เดินเข้าไปถามกับสมาชิกคนอื่นๆ...
ผมเหลียวไปมองเรียวแว่บนึง สังเกตท่าทางของเค้า...เรียวไม่ได้แสดงท่าทางกังวลใจออกมา... แต่ผมคิดว่า เค้าเองก็คงไม่ค่อยอยากให้ผมไปเท่าไหร่นัก...
“อ๊ะ เบียร์หมด เดี๋ยวฉันออกไปซื้อให้เอง” ระหว่างที่พวกเรา3คนกำลังนั่งดื่มเบียร์ที่ซื้อมาหมดไปหลายกระป๋องแล้ว อุจิก็เป็นคนอาสาที่จะออกไปซื้อให้
“พวกนายจะเอาอะไรอีกมั๊ย?” อุจิถามขึ้น
“ซื้อกับแก้มมาสักอย่างสองอย่างด้วย” เรียวพูด
“แล้วยามะพีล่ะ?” อุจิถาม
“ไม่ล่ะ”
“รับทราบ” ว่าแล้วอุจิก็เดินออกจากห้องไป
....นี่เป็นโอกาสเหมาะเลยใช่มั๊ย...สำหรับคนที่กำลังเมาได้ที่อย่างนิชิกิโด เรียว
จากตอนแรกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโซฟา...เรียวเถิบมานั่งอยู่ฝั่งที่ยามะพีนั่งอยู่จนได้ ดวงตาเคลิ้มแบบนี้แสดงให้เห็นชัดว่าเรียวกำลังเมา และ...ยามะพีไม่น่าจะรอดแน่ๆ
“เดี๋ยวซิเรียว....เดี๋ยวอุจิกลับมาเห็นนะ” ผมห้ามมือหนาของเรียวที่กำลังเอื้อมไปปลดกระดุมกางเกงยีนของผมไว้ได้ทัน
“....เค้ายังไม่กลับมาหรอกหน่า...” เรียวชะโงกหน้าเค้ามาจูบผมเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาเรื่อยๆ ไล่ผ่านมายังซอกคอ
“ไม่ได้ๆ...” ผมพยายามเรียกสติตัวเอง และร้องห้ามเรียวเอาไว้
ถ้ามันเป็นผลนะ....
“เข้าห้องเถอะ” เรียวเงยหน้าขึ้นมามองผม และกระซิบเบาๆ
“แล้ว....อุจิละ”
“ช่างเค้าเห่อะหน่า”
...ทำไมเรียวถึงไม่แคร์อุจิเลย...แต่ มันก็ถือว่าผมชนะใช่มั๊ย...ผมได้ใจของเรียวใช่มั๊ย...
เกือบ20นาทีผ่านไป อุจิกลับมาที่ห้อง และไม่เห็นทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เค้าไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากนั้นก็ดื่มเบียร์ที่ซื้อมาจนหมด และนอนหลับไปบนโซฟายาวในห้องนั้น
เช้าวันต่อไป ด้วยสภาพที่เมาหนักของเรียวเมื่อคืน ก็ทำเอาผมแทบไม่ไหวเหมือนกัน ผมใส่เสื้อผ้าและลุกเดินออกมาจากห้องนอนของเรียว และเห็นอุจิกำลังหลับอยู่บนโซฟา
...นี่เค้าดื่มเบียร์ที่ซื้อมาจนหมดเลยเหรอ...
ผมเดินไปเก็บกระป๋องเบียร์ที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ใส่ถุงขยะ จู่ๆ อุจิก็ตื่นขึ้นมา
“อ๋า...อรุณสวัสดิ์...” อุจิลุกขึ้นนั่ง
“อรุณสวัสดิ์” ผมยิ้มทักเค้าไปนิดหน่อย
“ผมนึกว่ายามะพีกลับไปแล้ว เมื่อคืนไม่เห็น”
“....ยัง...เมื่อคืนพาเรียวจังเข้าไปนอนในห้อง...ฉันก็เลยเผลอหลับไปด้วย”
“...งั้นเหรอ” อุจิพยักหน้ารับ พร้อมกับยิ้มตอบกลับมา
ผมนึกว่าเค้าจะลุกไปล้างหน้า...แต่เค้ากลับยังนั่งอยู่ที่เดิม แล้วก็พูดบางอย่างขึ้นมา
“เมื่อคืนคงแย่หน่อยใช่มั๊ย...เรียวมันเมาหนักด้วย”
“เอ๊ะ?” ...เค้ากำลังพูดอะไร
“ผมรู้ว่าคุณกับเรียวหน่ะ เป็นอะไรกัน ไม่ต้องปิดบังผมหรอกนะ เรียวมันไม่เคยปิดบังอะไรผมอยู่แล้ว”
“.............................” ผมหยุดมือที่กำลังเก็บกระป๋องเบียร์ใส่ถังขยะ
“อุจิคุง....”
“หืม?”
“....นายกับเรียวจังหน่ะ....ไม่เคยมีความลับต่อกันจริงๆเหรอ...”
“เอ๊ะ?”
“ทั้งๆที่เรียวจะมีฉัน....อุจิก็ไม่ว่าเค้าเหรอ?”
“เอ๊ะ???”
“เดี๋ยวนะ...เดี๋ยวๆๆๆ...ทำไมผมต้องไปว่าเรียวด้วย ถ้าเค้าจะคบกับยามะพี?”
“ก็...............เรียวกับอุจิ....หน่ะ”
“เดี๋ยว!!! อย่าบอกว่ายามะพีคิดว่าผม...กับเจ้านั่น....เป็นมากกว่านี้?”
...แล้วมันไม่ใช่รึไง?
อุจิยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม....
“ผมหน่ะ....เป็นพวกรุกนะ...”
“เอ๋~~!!” ผมผงะมองเค้าอย่างตกใจ...
“ผมไม่คิดอะไรกับเจ้านั่นด้วย.... แต่ผมหน่ะคิดกับยามะพีมากกว่า...สนใจผมมั๊ยล่ะ?”
เอ๋!!!!!!!!
เดี๋ยวซิ!!!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา.....ผมเข้าใจผิดไปเองงั้นเหรอ?
End...
-----------------------------------------
ชื่อเรื่องอาจจะเหมือนกัน แต่อันนี้เป็นเวอร์ชั่น2นะค่ะ 
No.106 | Short Fic
| Comment:7 | Page Top
コメント
โอ้ว กว่าจะเข้าใจกันได้ นะ อิอิ เวลาเรียวเมานี่น่าเป็นห่วงน้องจังเลย 55
ตกลงจี้คุงสนใจน้องใช่เปล่าเนี่ย
No.320 | 2008/ 10/09 | name： akaipee--URL[ 編集 ]
อืม...มันเป็นเรื่องของคนปากแข็งอย่างยามะพีรึปล่าวเนี่ย(หรือทั้งคู่หว่า ?
ชอบเค้าก็ไม่ยอมบอก ปล่อยให้เรื่องผ่านมาเป็นปีเชียว
ดีใจที่ลงเอยกันซักที ^_^~
แต่จี้ที่ขอเมลล์ยามะพีเนี่ย คิดอะไรกะยามะพีอยู่ใช่มั้ย รู้ทันนะ 555
No.321 | 2008/ 10/10 | name： hima--URL[ 編集 ]
ตอนแรกก็ลุ้นกับสองคนนั้นแทบตาย
แต่กลับมาฮาแตกตอนหลัง 55555+
เขียนภาคต่อได้มั้ยคะ อิอิ
No.322 | 2008/ 10/11 | name： makochin--URL[ 編集 ]
ﾍﾂﾒ｡ﾍ靨ｹｨﾕ鮴ﾕ ｵ靉莇鮹ﾑ鯆､ﾐ 5555
No.323 | 2008/ 10/15 | name： 行��--URL[ 編集 ]
ตอนแรกแอบคิดว่าอุจิ ต้องคิดอะไรกับพีอยู่ ไม่ค่อยแน่ใจพอมาอ่านตอนท้าย
ฟันธง 555 เรียวก็ปล่อยให้พีคิดมากนะ มันเป็นวิธีปกป้องพีจากอุจิของนาย-_-
ดูทรมานๆทั้งคู่นะ เหอะๆ แต่สุดท้ายก็ happy ^^
No.325 | 2008/ 10/17 | name： ishelll-mQop/nM.URL[ 編集 ]
เอิ่ม...
ที่ผ่านมาหมายความว่า...
อุจิ จีบ ยามะพีอยู่ใช่ม๊ายยยย
No.328 | 2008/ 10/22 | name： pukpods--URL[ 編集 ]
พอดีผ่านเข้ามา
อ่านแล้วจี๊ดมาก ขออนุญาตโพสต์นะ
คือแบบว่าชอบอ่านฟิคอิงความจริงแบบนี้มากกกกเลยอ่ะ
แล้วก็ชอบเรียวพีมากด้วย
แล้วแต่งอีกนะ ชอบๆๆๆๆ
No.332 | 2008/ 11/25 | name： ^^limp^^--URL[ 編集 ]
