--/--/-- --:--
新しい記事を書く事で広告が消せます。
2008/10/03 23:41
Short Fic : จากเพื่อน...อยากเลื่อนเป็นคนของใจ
Ryo x YamaP
.....เรียว เพื่อนนายเหรอ? น่ารักดีว่ะ ฉันจีบได้หรือปล่าว?....
.....เห้ย เรียว...ยามะพีเพื่อนนาย น่ารักมากเลย เค้ายังไม่มีแฟนใช่ไหม? นี่ถ้าฉันขอคบ เค้าจะคบกับฉันหรือป่าวว๊ะ...
.....ไอ่เรียว ๆๆๆ ดีใจกับฉันหน่อย ยามะพีเค้าตอบตกลงยอมคบกับฉันด้วยหล่ะ!!!.....
----------
RRRR RRRR
".........อื......อ........."
เสียงโทรศัพท์.....เรียวครางอย่างรำคาญใจ หลับตาควานมือไปทั่วพื้นที่ที่คิดว่าโทรศัพท์จะวางอยู่
จนกระทั่งไปคว้าหมับเอาเครื่องทรงสี่เหลี่ยม ๆ ได้เข้าที่ข้างหมอน
เสียงแหลม ๆ ยามเช้ามันไม่ได้รื่นหูสักเท่าไหร่นักหรอก ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองดูชื่อคนโทรเข้า
เบิกตาขึ้นนิดแล้วรีบกดรับเอาโทรศัพท์มาแนบหู
((ฮาโหล? เรียว ตื่นหรือยังหน่ะ))
"อือ ตื่นแล้ว....ตื่นเพราะยามะพีนั่นหล่ะ...."
((เอ๊ะ~? ฮ่ะ ๆๆๆ ขอโทษ ฉันโทรมาปลุกเหรอ? ขอโทษนะ))
เรียวยันตัวลุกขึ้นนั่ง อมยิ้มนิด ๆ กับเสียงหัวเราะใส ๆ น่ารัก ๆ ที่เพิ่งได้ยิน
"ไม่เป็นไรหรอก...โทรมาแต่เช้า มีอะไรหรือปล่าว"
((อื้อ....เรียว วันนี้ว่างใช่ไหม? ไปกับฉันหน่อยสิ))
"ไปไหน?"
ให้ตายสิ...เสียงหัวเราะใส ๆ แบบนี้ เป็นต้องยอมทุกที
----------
"อ่ะ..เรียว ทางนี้ ๆ"
ยามะพียิ้มร่า โบกมือไหว ๆ อยู่หน้าสถานีรถไฟ เรียวโบกมือกลับไปอย่างเก้อเขินเล็กน้อย แล้วเดินตรงเข้าไปหา
"โบกมืออย่างกับเด็ก ๆ เลิกซะที"
"อายหรือไง"
ยามะพียิ้มกระเซ้าอย่างรู้ทัน
"จะให้ยืนทำหน้าตึง ๆ แบบเรียวหน่ะ ทำไม่เป็นนี่นา...คนน่ารัก ๆ ก็ต้องทำอะไรน่ารัก ๆ ให้เหมาะกับตัวสิ?"
...เออ รู้แล้วว่าน่ารัก....
"แล้วตกลงวันนี้จะลากฉันไปไหน แฟนไปไหนซะหล่ะ? หรือว่าเปลี่ยนใจอยากคบกับฉัน เลยชวนเดท?"
ยามะพีอมยิ้มก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
"เรียว ชอบล้อเล่นแบบนี้อยู่เรื่อยเลย....จะให้ช่วยเลือกของขวัญหน่อย ถึงได้ชวนเรียวมาไงหล่ะ"
"ของขวัญ..?"
ออ.....วันเกิดแฟนหล่ะสิ
ดีจริงนะ ชวนฉัน.....ไปเลือกของขวัญวันเกิดให้แฟนนายหน่ะ
"ยังไงซะ --เค้า--ก็เป็นเพื่อนซี้ของเรียว เค้าชอบอะไรเรียวน่าจะรู้เยอะกว่าฉันนี่นา เพราะงั้น ช่วยหน่อยนะ"
"เจ้านั่นไม่ใช่แฟนฉันนะ ฉันจะได้รู้ว่าเจ้านั่นมันชอบอะไรไม่ชอบอะไรบ้าง"
เรียวพยายามไม่มองมือที่ประหลก ๆ อยู่ข้างหน้า พยายามไม่ฟังเสียงอ้อน ๆ ที่พาลให้ต้องยกธงขาวเอาเสียง่าย ๆ
บอกปฏิเสธอย่างไม่จริงจังนักไป ความจริงก็ไม่มีปัญหาหรอก
เพียงแต่.....
รู้หรอกน่า....รู้ดีอยู่แกใจ
ยามะพีเป็นเพื่อน แล้วก็เป็นแฟนของเพื่อน
จะคิดอะไรมากกว่านี้ไปไม่ได้.....เพราะยังไงซะ มันก็สายไปเสียแล้ว
ยามะพีคงไม่รู้หรอก ว่าเรียว....เพื่อนคนนี้ เพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเด็กคนนี้
แอบชอบยามะพีมานานแล้ว ไม่ว่าเมื่อไหร่ เวลาไหน เรียวก็อยู่กับยามะพีตลอด
คอยมองแต่ยามะพีตลอด
ทุกครั้ง ในสายตาของเค้า อยากจะบอก ความรู้สึกที่มันแทบจะล้นออกมานี้ให้กับยามะพีได้รับรู้เสียที
แต่สุดท้าย เรียวก็ไม่มีความกล้าพอ เพราะกลัวว่า เราสองคนจะเปลี่ยนไป
ตอนนี้ ยามะพีก็มีแฟนไปเสียแล้ว แถมแฟนของยามะพี ยังเป็นเพื่อนร่วมงานที่เรียวสนิทมากเสียด้วย
ทางนึงก็เพื่อนซี้ อีกทางนึงก็เพื่อนสนิทที่เรียวคิดมากกว่าเพื่อน
เรียวได้แต่ยอมรับความจริงว่า เค้าสองคนรักกัน
คนที่เค้าอยากให้มีความสุขทั้งสองคน กำลังมีความสุข
แล้วเรียวจะเข้าไปขวางได้ยังไง
แค่ได้รับรู้ว่ายามะพียิ้มได้ หัวเราะได้ ในทุก ๆ วัน ก็....พอแล้ว
-------------
สุดท้าย เรียวก็แพ้ลูกอ้อนยามะพีเหมือนเคย
"แล้วคิดไว้หรือยัง ว่าจะซื้ออะไร"
เรียวถามขึ้นขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินบนถนนชื่อดังที่คับคั่งไปด้วยร้านขายของ
ยามะพีเอียงคอไปมา แล้วก็ตอบด้วยความมั่นใจว่า
"ยัง"
"..............."
เอากะเค้าคนซิ๊....เห้อ...
"ก็...ฉันไม่เคยเลือกของขวัญให้คนอื่นนอกจากเรียวนี่นา...."
ยามะพีมีสีหน้ากลุ้มนิด ๆ แต่เรียวรู้ว่านั่นหน่ะ ไม่ได้กลุ้มจริง ๆ หรอก
แต่ให้ตายสิ ประโยคเมื่อครู่นี้หน่ะ มันทำหัวใจเรียวเต้นผิดจังหวะไปเลยนะ
เรียวเหลือบมองคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ นิด ๆ ไม่ให้เค้ารู้ตัว
ดูเหมือนเจ้าตัวจะพูดโดยที่ไม่ได้คิดอะไร....รู้แบบนั้น หัวใจก็ห่อเหี่ยวไปทันทีเลย...
"อ๊ะ!! เรียว เข้าไปดูร้านนี้กันเถอะ"
ดูท่าทางจะเจอของที่ถูกใจเข้าแล้วมั้ง?
เรียวมองตามแผ่นหลังไว ๆ ที่หายเข้าไปในร้านแอคเสซเซอร์รี่แบรนด์ดังร้านหนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้าไปบ้าง
หายไปไหนแล้ว ไวจริง ๆ เลย....
เค้ามองซ้ายมองขวา ไม่นานก็พบยามะพีกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าตู้กระจกข้างในมุมหนึ่งของร้าน
"ที่ห้อยโทรศัพท์แบบนี้กำลังฮิตน่าดูเลยนะ มีเป็นคู่ด้วย"
ยามะพีพูดขึ้นเมื่อเรียวเดินเข้ามาใกล้ ....
"หือม์? ที่ห้อยโทรศัพท์เหรอ ก็ไม่เลวนี่นา"
"เรียวก็คิดเหมือนฉันเหรอ?"
ยามะพีหันขวับมาทำตาเป็นประกายวิบวับใส่ ก่อนจะก้มลงไปดูอีกครั้ง
"ขอโทษครับ ขอดูชิ้นนี้หน่อยได้ไหมครับ"
เห็นยามะพีสนใจมากขนาดนั้น เรียวก็อดไม่ได้ บอกให้พนักงานเปิดตู้หยิบสินค้าออกมาให้ยามะพีได้ดูได้จับใกล้ ๆ
ได้ยินดังนั้นเจ้าตัวก็หันมายิ้มน่ารักให้เรียวเป็นการขอบคุณ แถมแซวตบท้าย
"ใจดีจัง"
".....หนวกหูน่า"
ยามะพีหัวเราะเบา ๆ อย่างชอบอกชอบใจที่ได้หยอกล้อเรียว แล้วหันไปสนใจที่ห้อยโทรศัพท์ที่พนักงานส่งให้
"เรียว เอาโทรศัพท์ออกมาหน่อยสิ อยากเทียบว่ามันจะยาวแค่ไหน"
"เอ๊ะ? ...ก็เอาสิ"
เรียวล้วงมือไปในกระเป๋าเสื้อหยิบเอาโทรศัพท์ของตัวเองออกมาอย่างว่าง่าย
....แล้วทำไมไม่เทียบของตัวเองหล่ะ?
"เป็นไงบ้าง"
"อือ ก็ดี"
เรียวมองดูมือคู่ที่กำลังพลิกจับโทรศัพท์ของเค้าไปมาพลางพยักเพยิดหน้าเห็นด้วย
"แล้วของฉันหล่ะ?"
คราวนี้ยามะพีรับเอาคู่ของมันมาติดที่โทรศัพท์ของตัวเองแล้วชูให้เค้าดูอีกครั้ง ถามความเห็น
เรียวก็พยักหน้าอีก
"งั้นเอาสองอันนี้หล่ะ....."
ตัดสินใจได้ยามะพีก็หันไปหาพนักงานปุ๊บปั๊บ จัดการจ่ายเงิน..เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
"อ่ะ!! เรียว..เรียวว่าเค้าจะชอบเสื้อแบบนี้หรือปล่าว?"
ออกจากร้านแอคเซสเซอร์รี่ไม่ทันไร ยามะพีก็เตรียมจะวิ่งเข้าร้านเสื้อผ้าอีก
นี่ใจคอจะซื้อเยอะแค่ไหนหนะ
"ฉันเห็นเค้าใส่เสื้อยี่ห้อนี้บ่อย ๆ ถ้าเอาเป็นของขวัญวันเกิด เค้าน่าจะชอบเน๊อะ"
"แค่ที่ห้อยโทรศัพท์ก็น่าจะพอแล้วนะ อีกอย่าง ถ้าเป็นของที่มาจากยามะพี ไม่ว่าจะเป็นอะไร เจ้านั่นก็ดีใจทั้งนั้นหล่ะ"
ยามะพีนิ่งเงียบไปครู่นึง ก่อนจะยิ้มแล้วตอบหน้าตาเฉยว่า
"แต่ฉันยังไม่ได้ซื้อของขวัญวันเกิดเลยนี่นา"
"แล้วที่ซื้อเมื่อกี้หล่ะ"
"อันนั้น มันเหมาะกับเรียวมากกว่า เพราะฉะนั้น"
ยามะพีหยิบที่ห้อยโทรศัพท์ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อครู่ขึ้นมา ก่อนจะถือวิสาสะทำมือไวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเรียว
หยิบเครื่องสี่เหลี่ยม ๆ เรียบ ๆ เอามาติดให้เสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็ติดของตัวเองแล้วชูขึ้นพร้อมกัน
"เหมือนกันเลยเห็นไหม?"
เห้ย ๆๆ เดี๋ยวสิ อย่ามายิ้มหน้าตาเฉยแบบนี้นะ
เรียวมองอย่างอึ้ง ๆ พูดอะไรไม่ออก
"ใช้เหมือนกันนะ"
"........ไม่เอา"
"เอ๊ะ〜? ทำไมหล่ะ ใช้เหมือนกันนะ"
อย่ามาอ้อนนะ....
"ทำไมฉันจะต้องใช้ของที่เป็นคู่กับนายด้วยหล่ะ"
เรียวพูด แสร้งมองไปทางอื่น
ปากก็ว่าแบบนั้นหล่ะ แต่ความจริง ดีใจแทบตาย
แล้วคิดเหรอ ว่าแค่คำพูดแค่นี้จะทำให้ยามะพีเลิกล้มความตั้งใจหน่ะ
เด็กคนนี้เป็นพวกหัวดื้อ ยิ่งได้ยินเรียวพูดปฏิเสธ ก็จะยิ่งแข็งข้อ
พอหันหน้าหนี ยามะพีก็ชะโงกตาม
"เกิดหมอนั่นรู้เข้า นายจะ...."
พลั่ก!!
"อ๊ะ!!"
จู่ ๆ ประตูร้านก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว กระแทกเอายามะพีที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี
โทรศัพท์สองเครื่องในมือตกกระเด็นออกไป
ยามะพีเองก็เซไปเซมาจะล้มเหล่ โชคดีที่เรียวสายตาไว รีบยื่นมือไปคว้าตัวไว้ได้ก่อนจะล้มไปปักหลักกับพื้น
ด้านหลังประตู เด็กสาวหน้าตาน่ารักคนนึงเพิ่งออกมาจากร้านเสื้อผ้าที่ยามะพีคิดจะเข้าไปเมื่อครู่
เธอรีบกล่าวขอโทษขอโพยยามะพีเป็นการใหญ่ ก่อนจะวิ่งไปเก็บโทรศัพท์มาคืนให้
"ไม่เป็นไรครับ ผมยืนขวางประตูเอ....."
แล้วสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น
ประตูเปิดออกอีกครั้ง ตามด้วยชายหนุ่มร่างสูงเพรียวเดินลงมาหาเด็กสาวคนนั้น
ยามะพีนิ่ง เงียบไปทันที
เพราะชายหนุ่มคนนั้น เป็นคนที่เรียวรู้จักดี....และยังเป็นคนที่ได้ขึ้นชื่อว่า เป็นแฟน ของยามะพีอีกด้วย
เรียวมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นอย่างใจเสีย
แบบนี้ หมายความว่ายังไง....หมอนั่น นอกใจยามะพีงั้นเหรอ?...
เห็นกันจะจะแบบนี้ จะคิดเป็นอื่นได้อีกหรือไง......
------------------------
ฝนกำลังตกหนัก
กลับมาถึงบ้านได้ไม่นานก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน ไม่ถึงชั่วโมงก็พากันตกลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว
ชายหนุ่มเลื่อนม่านบังกระจกหน้าต่างเอาไว้ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา
"ป่านนี้จะเป็นไงบ้างนะ"
ถอนใจแรง พลางนึกเป็นห่วงยามะพี
เค้ารู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ กับเหตุการณ์ที่เพื่อนซี้ทำกับยามะพีเมื่อกลางวันนี้
เพียงแต่ตัวเองไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรได้ จึงจำต้องถอยทัพ
ปล่อยให้คนเป็นแฟนกันเค้าเคลียร์ ปรับความเข้าใจกันเอง
เจ้าบ้า...เสียแรงที่ไว้ใจ....
ยิ่งคิดก็ยิ่งฉุน
ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่อารมณ์ไม่พึงประสงค์ออกไป ลุกจากโซฟาเดินไปเปิดตู้เย็น
หยิบเอาเครื่องดื่มเย็น ๆ มาดื่ม ยังไม่ทันไรเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น
"ยามะพี!! เปียกขนาดนี้.....เข้ามา!!"
ตอนแรกเรียวตลึงจนแทบพูดไม่ออก กับสภาพที่เปียกโชกไปทั้งตัวของเพื่อน
แล้วไม่รู้อะไร มันสั่งให้เรียวคว้าเอาแขนเล็ก ๆ นั้นลากเข้ามาในบ้านโดยทันที
"ใส่เสื้อฉันไปก่อนแล้วกันนะ จนกว่าเสื้อผ้าจะแห้ง.."
เรียวเอาเสื้อผ้าเปียก ๆ ไปโยนลงเครื่องซักให้แล้วเดินกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูและชาอุ่น ๆ ในมือ
ยามะพีกำลังนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนโซฟา พอเห็นเรียวก็ส่งยิ้มให้บาง ๆ พูดว่า "ขอบใจ" แล้วรับชาจากเรียวไปดื่ม
"ค่อยยังชั่วหน่อย ตากฝนนาน ๆ หนาวแทบตาย"
ยามะพีพูดปนหัวเราะเบา ๆ ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่เรื่องที่น่าหัวเราะเลยสักนิด
....ทำไมถึงได้ยังยิ้มอยู่ได้อีก....
เรียวนั่งลงที่พื้นตรงหน้ายามะพี เอาผ้าขนหนูในมือวางแปะลงไปบนศีรษะแล้วค่อย ๆ เช็ดน้ำออกให้อย่างเบามือ
ไม่อยากจะเดาเลยว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น คงไม่ใช่เรื่องน่ายินดีนักหรอก ไม่งั้นคงไม่เปียกปอนมาหาเรียวแบบนี้
แต่ที่เรียวไม่พอใจมากกว่าอะไรทั้งหมดก็คือ การที่ยามะพียังยิ้มได้อยู่นั่นหล่ะ
ผ้าขนหนูผืนเล็กชื้นน้ำขึ้นมาเล็กน้อย เรียวยังคงไล่เช็ดไปเรื่อย ๆ สายตาจับจ้องไปตามปอยผมเส้นละเอียดนั้น
พยายามไม่สนใจดวงตากลม ๆ ของคนข้างหน้าที่กำลังมองเค้าอยู่
"เรียว จะไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ?"
".........................................."
"เราเลิกกันแล้วหล่ะ ฉันโดนบอกเลิกหน่ะ ความจริงฉันก็รู้ตั้งนานแล้วหล่ะนะ ว่าเค้ามีคนอื่น นอกจากฉั..."
เสียงใส ๆ หยุดเงียบไปกลางคันพร้อม ๆ กับนิ้วมือของเรียววางแนบเบา ๆ บนริมฝีปากอิ่ม
ยามะพีตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมหยุดพูดแต่โดยดี
"นายจะเข้มแข็งฉันก็ไม่ว่า แต่ขออย่างเดียว....อย่ายิ้ม ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากยิ้มได้ไหม"
ถ้าไม่อยากยิ้ม ก็ไม่อยากให้ฝืนยิ้ม
ต่อให้เรียวรักใบหน้าเปื้อนยิ้มของยามะพีมากแค่ไหน เรียวก็ทนมองไม่ได้
ไม่จำเป็นต้องรื่นเริงอยู่เสมอ
ต่อหน้าเรียว ไม่จำเป็นต้องฝืน เสียใจ อยากร้องไห้ก็ขอให้ร้องออกมา
เรียวจะรับความรู้สึกทั้งหมดนั้นของยามะพีเอาไว้เอง
"ถ้าเราเป็นแฟนกันก็ดีสินะ ถ้าเรียวเป็นคนรักของฉัน ก็คงดี"
เสียงใส ๆ สั่นคลอนเล็กน้อย สำหรับยามะพี มันอาจจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
แต่....
"ถ้าเป็นฉัน.....ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจ"
น้ำหยดเล็ก ๆ กลิ้งตกลงมาจากดวงตากลมโต
ยามะพีจะหาว่าเรียวเห็นแก่ตัวหรือปล่าว ที่พูดแบบนี้
ที่คิดจะครอบครองหัวใจที่กำลังบอบช้ำของยามะพีตอนนี้
แต่ความรู้สึกที่ทนเก็บเอาไว้มานาน มันไม่สามารถเก็บต่อไปไหวอีกแล้ว
"ฉันรักยามะพี"
เท่านี้หล่ะ เรียวเพียงแค่อยากบอกเท่านั้น จะไม่ตอบรับความรู้สึกของเรียวก็ไม่เป็นไร
แค่อยากให้รู้ ว่าเรียวคนนี้ จะอยู่เคียงข้างยามะพีเสมอ
"ในที่สุด ก็พูดเสียที นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้ยินซะแล้ว"
เอ๊ะ??
เรียวประหลาดใจมากที่สุดกับรอยยิ้มเปื้อนน้ำตาของยามะพี หน้าเหวอหวาไปโดยไม่รู้ตัว
หมายความว่าไง...
"รอฟังมาตั้งนานรู้ไหม คำนี้หน่ะ"
เอ๊ะ?? เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน หมายความว่า...?
"ตอนแรกที่ตัดสินใจคบกับ --เค้า-- เพราะคิดว่าคงจะตัดใจจากเรียวได้ ฉันเองก็ไม่อยากเสียเรียวไปหรอกนะ
อย่างน้อย ความเป็นเพื่อนก็ยังทำให้เราได้อยู่ใกล้กัน"
ที่ว่าถูกบอกเลิก ความจริงแล้วยามะพีโกหก ยามะพีเป็นฝ่ายบอกต่างหาก
เพื่อนของเรียวรู้ตั้งนานแล้วว่ายามะพีชอบเรียว และเรียวเองก็มีใจให้ยามะพีเช่นกัน
แต่เพราะความทึ่มของเรียว ยามะพีจึงถูกขอร้องเอาไว้ว่าอย่าเป็นฝ่ายบอกก่อน และจะหาวิธีทำให้เรียวยอมสารภาพรักให้ได้
ยามะพีเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร จึงยอมเงียบ
แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ ทำให้ยามะพีรู้สึกผิดที่หลอกเรียว จึงอยากจะเลิกเสียที
มาวันนี้ก็ตั้งใจจะมาบอกความรู้สึกทั้งหมดของตัวเอง แต่เค้าเพิ่งรู้ตัวว่า เค้าเองก็ไม่ได้มีความกล้ามากไปกว่าเรียวเลย
ถ้าบอกไปแล้วเรียวรับไม่ได้หล่ะ ถ้าจริง ๆ แล้ว เรียวไม่ได้คิดเหมือนกับเค้าหล่ะ
แม้กระทั่งความเป็นเพื่อน จะยังคงเหลืออยู่หรือปล่าว จะสามารถมองหน้ากันเหมือนเดิมได้หรือปล่าว
กังวลมากจนไม่รู้จะทำยังไง
"ฉันดีใจมากเลยนะ ที่ไม่ได้เข้าใจผิดไปเอง แล้วก็ ไม่ได้เป็นฝ่ายรักอยู่ข้างเดียว"
ยามะพีพูดเสียงใส ยิ้มอย่างโล่งอกโล่งใจในขณะที่เรียวกำลังขมวดคิ้วมุ่น
"นี่ นายสองคนร่วมมือกันหลอกฉันเหรอ"
"เอ๊ะ〜? อย่าโกรธนะ อุตส่าห์ใจตรงกันแล้ว"
ยามะพีจับมือเรียวขึ้นมาบีบเอาไว้จนแน่น
"เมื่อกี้บอกรักฉันแล้วนะ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดเลย"
เอากะเค้าคนนึงซี๊....
เรียวอมยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ สองมือละขึ้นประคองใบหน้าได้รูปไว้ พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
"อือ จะไม่ยอมยกให้ใครอีกแล้ว"
☆Fin☆
ไม่ได้ลงฟิคนานมากเลย คนอ่านคิดถึงเรามั่งหรือป่าวเอ่ย
เรื่องนี้นึกพล็อตได้ปุ๊บปั๊บเลยแต่งออกมา ..เป็นเรื่องแรกของเราที่ไม่ติดเรท (หัวเราะ)
ออกแนวน่ารัก ๆ ใส ๆ หน่อย หวังว่าคงถูกใจคอเรียวพีนะจ๊ะ
อ้อ เค้า ในเรื่องที่พูดถึงนี้ก็
คิดว่าคนอ่านคงเดากันได้เน๊อะ...อุจิคุงนั่นเอง (ฮา)
พี.เอส สำหรับ ทาบู กับ S.O.L(Slave of love) แปะโป้งไว้ก่อนจะค๊าฟ
'Cauz, I love You ยังเปิดจองอยู่นะจ๊า
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ค่ะ ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ (＞ｗ＜)/
No.104 | Short Fic
| Comment:7 | Page Top
コメント
เขียนได้น่ารักมากเลยค่ะ
ชอบพีจังภาคขี้อ้อนมากๆค่ะ พักหลังหลังหาอ่านยากมากเลย
ตอนแรกนึกว่า เพื่อนเรียวจะเป็นจินนะเนี่ย แต่คำว่า เจ้านั่น ขึ้นมานึกออกอยู่คนเดียวเลยค่ะ เราคิดไปเองหรือเปล่าว่าคำว่าเจ้านั่นเหมาะกับ อุจจี้ที่สุด
No.309 | 2008/ 10/04 | name： mokonana--URL[ 編集 ]
กะแล้วว่าเค้าคือคนที่คุณรู้ว่าใคร 555
ความทึ่มของคุณเรียวทำให้ยามะพีรออยู่ตั้งนาน
นี่ๆเรื่องนี้แต่งเร็วนะ ช็อตฟิค เพิ่งบอกวันก่อนโน่นนน ก็แต่งเสร็จแล้ว
อยากได้อีก จะเอาอีก 5555 
ขอบคุณงับ.....จะเอาอีกเน๊ 
พีเอส....เซ็งไวรัส - -"
No.310 | 2008/ 10/04 | name： Pui--URL[ 編集 ]
ตอบคำถามจากคนอ่าน ... คิดถึงคะ
(พูดไปก็อายปาก ปกติเข้ามาอ่านก็ไม่ค่อยเมนท์ ยังมีหน้ามาบอกว่าคิดถึง)
น่ารักดีคะ เรื่องนี้
วูบแรกเราเดาว่า "เจ้านั่น" เป็นอุจจี้ ... แล้วพอบอกว่าเพื่อนสนิทก็นึกเป็นจิน
แต่พอใกล้ๆจบที่แอบมีรู้กันไม่ยอมบอกเรียว ... จี้แหงๆ
แล้วก็เดาถูกจนได้
ปกติเดี๋ยวนี้ถ้าอ่านเรื่องที่เป็นเรียวพี จะรู้สึกขัดๆ
(อันเนื่องมาจากความล่ำของคุณเธอ)
แต่ความน่ารักของพีในเรื่องนี้ อ่านเพลินๆไปจนจบ
ก็เคลิ้มไปว่า พียังเป็น"รับ" ได้อยู่
No.312 | 2008/ 10/05 | name： sunny_b_good--URL[ 編集 ]
管理人のみ閲覧できます
このコメントは管理人のみ閲覧できます
No.313 | 2008/ 10/06 | name： -[ 編集 ]
ในที่สุดการรอคอยของเรียวก็สิ้นสุดลงซักที ดีใจจังเลยยย
ความจริงถ้าต่างฝ่ายต่างบอกความรู้สึกเร็วกว่านี้ก็คงดีเนอะ ^_^~
พีจังก็แอบเจ้าเล่ห์มากเลย นี่ถ้าเรียวไม่พูดไปซะก่อนจะเป็นงัยน๊า
"เค้า" คนนั้น ตอนแรกแอบคิดเป็นจินล่ะค่ะ แต่อ่านไปซักแป๊บก็แบบว่า
อ๊ะ.."เค้า" คือคนนั้นนั่นเอง หุ หุ
No.314 | 2008/ 10/06 | name： hima--URL[ 編集 ]
น่ารักจังเลยยย
พีจังแผนสูงนะเนี่ย ได้โอกาสหลอกเรียวให้พูดว่ารักจนได้
ว่าแต่ "เค้า" คนนั้นน่ะเป็นใครน้า แอบสงสัยอยู๋นิดหน่อย
ดีแล้วล่ะค่ะที่ไม่ได้บอก เพราะไม่งั้นอาจเกิดอาการเชียร์คนอื่นที่ไม่ใช่พระเอกได้ แหะๆๆ (แต่ถึงไม่บอก เราก้อคิดเอาเองว่า... เค้า คืออุจจี้อยู่ดี^^")
ดีใจจังเลยค่ะที่มีฟิคให้อ่านอีก
แต่ยังรออ่าน slave of love อยู่นะคะ
อยากอ่านฟิคอุจจี้พีมากๆเลยตอนนี้ >.<
No.326 | 2008/ 10/17 | name： *+.P-i-N-k-U.+*--URL[ 編集 ]
น่ารักมากค่ะ ... ไม่ค่อยได้อ่านเรื่องของสองคนนี้เท่าไหร่ (เจอแต่เรียวกับจี้เป็นส่วนใหญ่) ความเป็นเพื่อนนี่เนอะ ถ้าเป็นแฟนกันแล้วจบไม่ดี ความเป็นเพื่อนก็อาจจะหายไป เพราะงั้นน้องพีเลยไม่กล้าบอกรักเรียวจังหรือเปล่า ... แต่กว่าจะลงเอยกันได้ ต้องให้ฮิโรกิมาแกล้งคบกันสินะ
No.334 | 2009/ 01/29 | name： 7--URL[ 編集 ]
