--/--/-- --:--
新しい記事を書く事で広告が消せます。
2008/09/01 19:20
วันที่7 วันสุดท้าย
กว่าคุซาโนะจะเปลี่ยนยางล้อรถของโคยาม่าเสร็จ ก็ล่อเข้าไปเกือบ3ทุ่ม เสียเวลาไปหลายชั่วโมงด้วยความไม่ชำนาญมือ จากนั้นโคยาม่าก็เหยียบเต็มสปีด แล่นตรงไปยังที่อยู่ของเรียวทันที
“ลุงๆ ใจเย็นๆๆๆๆ...ว๊ากกกก ลุงนั่นไฟแดงนะ...ลุงๆ”
เสียงคุซาโนะเอะอะโว๊ยวายขณะนั่งอยู่เบาะข้างๆ....เพิ่งจะเห็นตำรวจแหกกฎก็วันนี้ละว่ะ!~
โคยาม่ามีความมุ่งมั่นอย่างมาก... บางทีอาจจะไม่ใช่เพราะเค้ากลัวเวลาของเพื่อนอย่างเรียวจะหมด แต่มันอาจจะเป็นอีกเหตุผลที่ว่า...เค้าเป็นคนหลอกให้เรียวดูคลิปนั้น...
......................................................
“วันนี้...วันที่7ของฉันแล้ว”
เรียวนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านที่ยื่นออกไปในสวน...นั่งมองพระจันทร์ที่วันนี้เต็มดวงและเห็นชัดเจน
ยามะพีลุกขึ้นจากโซฟา และเดินมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านข้างเรียวเงียบๆ....
“นี่...เล่าเรื่องของนายให้ฟังหน่อยได้มั๊ย? ยามะพี”
“....ยา...มะพี...” ยามะพีทวนคำเรียกของเรียวเบาๆ...
นี่เป็นครั้งแรกที่เรียวเรียกชื่อของเค้าแบบนี้...
ชื่อที่มีเพียงคุโรที่เรียก....
“คุณเรียกชื่อนั้นของผมเป็นครั้งแรกเลยนะ” ยามะพียิ้ม
“เอ๊ะ?...ชื่อ?”
“ยามะพีหน่ะ...นั่นเป็นครั้งแรกที่คุณเรียกชื่อนั้นของผม”
“งั้นเหรอ...” ตัวของเรียวเองแทบจะไม่ได้รู้สึกมาก่อนเลยว่าเค้าเรียกเด็กคนนี้ว่าอะไร...
ที่ผ่านมา...อาจจะแค่ ยามาชิตะ...ไม่ก็...ไม่ได้เรียกชื่ออะไรทั้งนั้น
ยามะพีค่อยๆย่อตัวลงมานั่งลงข้างๆเรียว
“คุโร...เค้าเป็นคนที่ช่วยผมไว้ จากอุบัติเหตุเมื่อ12ปีก่อน”
ในขณะเดียวกัน อุจิเองก็ไม่สามารถจะฟังเรื่องของคุโรได้ จึงเดินหลบขึ้นไปยังชั้น2ของบ้านอย่างเงียบๆ
เมื่อเดินขึ้นไปยังสุดปลายบันได มีทางเดินแคบๆ ที่มีประตูห้องอยู่ 3ทาง ระหว่างทางซ้าย และทางขวา และตรงไปยังสุดปลายทางคือประตูอีกบานที่ถูกเปิดแง้มไว้นิดๆ อุจิเดินไปยังประตูบานนั้นและแง้มประตูออก ซึ่งเป็นเพียงห้องโล่งๆ ที่ไม่มีแม้แต่ผ้าม่านกั้นหน้าต่างไว้เลย.... แสงจากพระจันทร์ด้านนอกลอดส่องเข้ามาในตัวห้องจนสามารถเห็นตัวห้องที่โล่งกว้างได้อย่างชัดเจน อุจิเดินเข้าไปในห้องและทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงใดๆ นั่งกอดเข่าทั้งสองไว้ พร้อมกับความรู้สึกที่ว่ามันเหงาจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป....
อีกด้านหนึ่ง
“ผมจำได้ว่าตอนนั้น ตอนที่รถคว่ำ พ่อแม่ของผมไม่หายใจแล้ว ตัวของผมก็มีเลือดออกที่หัว ผมคิดว่าผมอาจจะไม่รอดแล้ว ก็เลยไม่ได้หนีออกมาจากด้านในรถ... แต่ว่าก็มีเงาดำๆที่คล้ายกับมือจากด้านนอกยื่นเข้ามาที่ผม...
คุโรหน่ะครับ... แต่ว่า..ตอนนั้นเค้าเป็นแค่เงาดำๆ แล้วก็พูดกับผมว่า ‘ยามะพี....ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป’ จากนั้นผมก็แตะมือของเค้า...แล้วผมก็เห็นว่าเค้าค่อยๆ มีรูปร่างหน้าตาขึ้นมา คล้ายกับผม...”
“...........” เรียวได้แต่นั่งฟังเงียบๆ...ถึงจะรู้สึกว่าเรื่องที่ยามะพีพูดมันดูจะไม่น่าเชื่อก็เถอะ
“จากนั้นก็มีคนมาชั่วผมไว้ จากนั้นก็คุโรปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ระหว่างงานศพของพ่อแม่ผม เค้ามาบอกว่า ตัวเองเป็นยมทูต และก็ได้ให้ชีวิตของเค้ากับผมไปครึ่งหนึ่ง เหมือนกับเราทั้งคู่ได้เกิดใหม่พร้อมกัน”
ยามะพีหันหน้ามาถามเรียว “เหลือเชื่อไปใช่มั๊ยครับ…” ด้วยเสียงเรียบๆ
“คุโรอะไรนั่น...เป็นยมทูต...?” เรียวถามขึ้น
“ครับ...”
“แล้วเค้าก็แบ่งชีวิตครึ่งนึงให้นาย....”
“อย่างที่คุณเข้าใจ”
“แล้วก็....ยังมีหน้าตาเหมือนกันด้วย?”
“คุณกำลังคิดว่าผมบ้าอยู่ใช่มั๊ย?”
“.............ก็....ก็ใครมันจะไปเชื่อได้?? ไอ้เรื่องแบบนี้มัน...!!”
“คุณก็เห็นแล้วว่าเค้าทำอะไรกับคนที่ดูคลิปวีดีโอที่เค้าสร้างขึ้นมา”
เรียวมองยามะพี.... มันก็อยากจะเชื่ออยู่หรอก ...แต่โลกนี้มันจะมีแบบนั้นจริงๆเหรอ?
“ในเมื่อเจ้านั่นเป็นคนสร้างคลิปวีดีโอขึ้นมา...แล้วมันเพื่ออะไร?”
“..........ผมไม่รู้....” ยามะพีละสายตาลงต่ำ...
“นายกล้าใช้ชีวิตอยู่กับเจ้านั้นเหรอ?...มันไม่ใช่คนนะ”
“....แต่ว่า...เค้าเป็นเพื่อนของผม”
....เพื่อนคนเดียวที่ผมมี....
“เพื่อน!?”
“คุณอาจจะมองว่าคุโรเป็นฆาตกร...แต่ผมหน่ะ...อยู่โดยการมีเค้าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวมาตลอด12ปี”
“....เป็นเพื่อนกับไอ้คนที่ไม่ใช่คนแล้วยังฆ่าคนแบบนั้นเนี๊ยนะ?”
“ตอนที่ผมถูกเพื่อนที่โรงเรียนแกล้ง หรือล้อว่าผมไม่มีพ่อแม่มันรู้สึกยังไง คุณรู้มั๊ย? แต่ทุกๆครั้ง คุโรก็จะแก้แค้นให้ผมเสมอ...”
“แก้แค้น!?”
“เค้าจะเข้าไปจัดการเด็กพวกนั้น... จนไม่สามารถรังแกใครได้อีกเลย”
“ฆ่า??”
ยามะพีส่ายหน้า “ก็แค่ทำให้เด็กพวกนั้นรู้จักความเศร้า...เท่านั้นเอง”
ไอ้เรื่องที่ว่าการอยู่คนเดียวโดยไม่มีเพื่อนนั้นมันเหงาขนาดไหน...
แต่การแก้แค้นมันไม่ได้มีผลดีอะไรเลย...สิ่งนี้ บางทียามะพีอาจจะไม่รับรู้....
................................................................................
โคยาม่ารีบขับรถมาตามที่อยู่ที่เรียวให้ไว้ แต่ว่าทำยังไง เค้าก็หาบ้านเลขที่นั้นไม่เจอ
“49/3.....49/3....” ระหว่างถึงหมู่บ้านหนึ่งในช่วงดึกของคืนนั้น โคยาม่าพยายามชะลอรถให้ช้าลง และมองออกไปยังบ้านหน้าบ้าน ตามเลขที่ แต่ว่ากลับไม่มีบ้านเลขที่ๆระบุไว้เลย...
“ลุง...เรามาแถวนี้2รอบแล้วนะ” คุซาโนะพูดขึ้นมา
“หรือว่าเราจะมาผิดหมู่บ้านกัน?” คุซาโนะพุดอีกครั้ง
“ที่นี่ไม่ผิดแน่...แต่ทำไมถึงไม่มีบ้านเลขที่นี้กัน?”
“...ผมว่าเราอาจจะมาผิดจริงๆก็ได้นะ ลองไปหมู่บ้านข้างหน้ามั๊ย? นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ?”
โคยาม่าเหลือบไปมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง...เวลาเกือบจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว
“...อีกสักรอบหน่า” โคยาม่าพูดขึ้น
และทั้ง2ก็วนรถไปรอบๆหมู่บ้านกันอยู่หลายต่อหลายรอบ...แต่ก็ไม่เจอบ้านเลขที่ที่ระบุไว้เลย
“ผมว่าเราไปหาที่นอนก่อน แล้วตอนเช้าลองหาดูอีกทีมั๊ย?” คุซาโนะเสนอความเห็นขึ้นมา
“.............” ถึงโคยาม่าอยากจะรีบหาให้เจอ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมถอยก่อน
“คงต้องเป็นแบบนั้น...”
ทั้งสองคนจึงขับรถออกจากหมู่บ้านนั้น และไปยังหมู่บ้านข้างๆ ซึ่งมีเป็นโรงแรมเล็กๆให้พัก
ความจริงแล้ว ที่ทั้ง2คนหาบ้านเลขที่ไม่เจอก็เพราะว่าป้ายมันถูกแกะออกและหล่นอยู่บนพื้นก่อนหน้าที่ทั้ง2คนจะมาถึง โดยฝีมือของ คุโร...
คุโรยืนอยู่นอกรั้วบ้าน และมองเข้าไปยังระเบียงที่เห็นยามะพีและผู้ชายที่ดูคลิปวีดีโอกำลังนั่งอยู่ด้วยกัน...
ตัวเลขอายุไขของเรียวเหลือเพียงแค่วันเดียว และวันตายของเค้าก็คือวันนี้ สิ่งที่คุโรเห็น
“...ฉันจะปล่อยให้นายอยู่จนครบ7วัน....” คุโรยิ้มเยาะ...ก่อนจะเดินผ่านหน้าบ้านไป แต่แล้วความรู้สึกหนึ่งก็ทำให้เท้าของคุโรชะงักหยุด เงยหน้ามองขึ้นไปยังห้องบนชั้นสอง...
...เจ้านั่น... อยู่ที่นี่ด้วย...
ความรู้สึกของความเกลียดชัง ความเหงา ความโศกเศร้าที่ออกมาจากอุจินั้น คุโรกำลังสัมผัสมันได้อยู่ ณ เวลานี้ ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมอุจิถึงมาอยู่ที่นี่กับพวกยามะพีได้ ...รอยยิ้มและความอ่อนโยนที่อุจิมีให้กับเค้าตลอดมา มันทำให้คุโรรู้สึกแปลกๆ ภายในใจ…ความรู้สึกสับสนบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นมาทีละนิดตั้งแต่พบกัน ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นยามะพี และจนกระทั่งวันสุดท้ายที่พบกัน
คุโรไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ตนกำลังรู้สึกนั้น...ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับตนทีละนิดๆ
“นายนี่มันประหลาดชะมัด...” เรียวพูดขึ้น เมื่อได้ฟังเรื่องของคุโรจากยามะพี
“ผม? ทำไม...”
“หึ...นายไม่รู้สึกบ้างรึไงว่าสิ่งที่เจ้านั้นทำคือการฆ่าคน มันผิด ถึงตัวเองจะไม่ใช่คน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมาเอาชีวิตคนอื่นได้ตามใจตัวเองแบบนั้น เพื่อความสนุกงั้นรึไง?”
ยิ่งพูดไปเรียวก็ยิ่งเริ่มโมโห...
“ตัวฉันเอง ก็กำลังจะถูกเจ้านั่นฆ่า นายหยุดมันได้มั๊ยล่ะห่ะ!”
ยามะพีได้แต่มองอย่างตกตะลึงกับสีหน้าและแววตาความโกรธเกรี้ยวของเรียวในตอนนี้
“คือ...ผม...”
“ช่างมันเถอะ...” จะโมโหไปมันก็ทำอะไรไม่ได้
เวลาช่วงสุดท้ายที่จะได้เจอกับเจ้านั่น...คุโร...ลองเผชิญหน้ากันดูสักครั้ง ความอยากรู้ของเรียวมันก็ทำให้เค้าชักอยากจะเลื่อนเวลาความตายของตัวเองให้ใกล้เข้ามามากขึ้น
คุโรไม่ได้ไปไหนไกลจากบ้านพักที่พวกยามะพีพักอยู่ เค้าวนเวียนอยู่แถวนั้น... ในค่ำคืนที่เงียบสงบของหมู่บ้านชานเมืองเช่นนี้ มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน... ถึงแม้ว่า กลิ่นของมนุษย์ผู้อยากรู้อยากเห็นได้ดูคลิปวีดีโอที่เค้าทำนั้น ถึงกำหนดเส้นตายแล้วนั้น แต่คุโรกลับปล่อยให้มันผ่านไป...เค้ากลับคิดว่า มันมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจมากกว่าการตามฆ่ามนุษย์ไร้ประโยชน์พวกนั้น...การได้อยู่ที่นี่แหละ...คืนวันนี้...คืนสุดท้ายของคนๆนั้น ...
“นิชิกิโด เรียว....ฉันจะทำให้นายรู้จักความทรมาน...”
...........................................................................
ตกดึกของคืนนี้ เรียวได้หลับไปแล้วบนโซฟาตัวยาว แต่ว่ายามะพีนั้นไม่สามารถหลับตาลงได้ โดยที่หยุดคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในคืนพรุ่งนี้ได้เลย อะไรที่เค้าสามารถห้ามมันได้? อะไรที่เค้าจะพอหยุดยั้งคุโรได้? มีบ้างมั๊ย?
และในตอนนั้น ยามะพีเองก็เพิ่งจะสังเกตว่าอุจิไม่ได้อยู่ในห้องเดียวกับพวกเค้า...จากนั้นยามะพีก็ลุกขึ้นยืน และก้าวเท้าเบาๆ เดินขึ้นไปยังชั้นสอง คิดว่าบางทีอุจิอาจจะขึ้นมาบนนี้ก็ได้ ระหว่างทางที่ก้าวเดินขึ้นไปยังบันได ความรู้สึกเย็นวูบก็เกิดขึ้น ปลายเท้าที่สัมผัสกับพื้นไม้ของบ้านนั้นทำให้ตัวของยามะพีสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันเดินพ้นตัวบันไดขึ้นมา
ห้องปลายสุดทางเดินที่ถูกแง้มออกมานิดๆ มันชวนให้ยามะพีก้าวเข้าไปในห้องนั้น ยามะพีเอื้อมมือไปเปิดประตูออกเบาๆ คนที่อยู่ภายในห้องนั้นก็คืออุจิ ที่นอนหลับอยู่บนพื้น....เมื่อยามะพีกำลังจะก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเหลือบไปเห็นร่างของใครคนนึง ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง และกำลังจ้องมองมายังตนเอง
“....คุโร...”
“ทำไมนายถึงไม่กลับบ้านละ...ยามะพี?” คุโรยิ้มเหมือนกับทุกๆครั้ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเสแสร้ง
“ทำไมนายถึง...”
“อะไรกันยามะพี...นายลืมไปแล้วรึไง นายอยู่ไหน...ฉันก็รู้หมดนั่นแหละ ว่าแต่ นายยังไม่ตอบฉันเลย ว่าทำไมถึงไม่กลับบ้าน?”
เมื่อถูกคุโรกดดันมากๆ ยามะพีก็เริ่มอึดอัด
“ฉัน....”
“เพราะเจ้านักข่าวคนนั้นล่ะซิ...ใช่มั๊ย”
“นิชิกิโดคุงไม่เกี่ยวนะ นายห้ามทำอะไรเค้า!!”
“ห่วงกันจังเลยนะ...ไม่สมกับเป็นนายเอาซะเลย”
“............ขอร้อง...ถ้านายเลิกฆ่าคน ได้โปรด...นายจะฆ่าฉันแทนก็ได้ แต่ช่วยเลิกฆ่าใครเถอะ”
“นายกำลังขอร้องฉัน? หึหึ....นายเองไม่ใช่รึไง...ที่ขอให้ฉันช่วยฆ่าพวกไร้ประโยชน์พวกนี้เอง
...นายไม่ใช่เหรอยามะพี ที่คิดว่าทุกคนบนโลกสมควรตาย...”
เมื่อหลายปีก่อน
ขณะที่ยามะพีอยู่ม.ปลาย เค้าไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียว และมักจะถูกซ้อมและถูกแกล้งเป็นประจำ แต่เค้าก็ไม่เอ่ยปาก หรือตอบโต้อะไรกลับไป ได้แต่คอยวิ่งหนี และหลบพวกเด็กเกเร
แต่แล้วในวันหนึ่ง เมื่อยามะพีได้พบกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนคนแรกของเค้า ฮาเสคาว่า จุน เมื่อฮาเสะเข้ามาสนิทกับยามะพี ก็ทำให้ฮาเสะเองก็ถูกกลุ่มเด็กเกเรแกล้งเช่นกัน จนแล้วในที่สุด...วันก่อนปิดฤดูร้อนของม.5 ยามะพีพบฮาเสะถูกรุมซ้อมอยู่ที่หลังโรงเรียนในสภาพปางตาย มันทำให้เค้าโกรธมากที่สุด
“พวกแกอย่าอยู่เลย!!!” ยามะพีเดินเข้าไปต่อยเด็กคนหนึ่งในกลุ่มพวกที่ชอบหาเรื่องเค้า แต่เพราะกลุ่มนั้นมีกัน6คน และรุมยามะพีคนเดียว ตัวเค้าก็เกือบจะไม่รอดเหมือนกัน
และแล้ว...หลังจากที่ทั้งยามะพีและฮาเสะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลพร้อมกัน ในระหว่างที่กำลังนอนพักฟื้นอยู่ที่ห้องเดียวกันนั้น จู่ๆฮาเสะที่นอนอยู่อีกเตียงข้างๆยามะพีก็พูดขึ้นมาว่า
“...ยามะพี...ฉันขอโทษ...ฉันคงเป็นเพื่อนนายไม่ได้อีกแล้ว...”
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวของยามะพีหยุดหมุนไปเพราะคำพูดประโยคนี้...
“นายล้อเล่นรึไง ฮาเสะ?” ยามะพีถามกลับไป
“ขอโทษ...แต่คนที่อยู่ใกล้นายทุกคน...ต้องเจอเรื่องแบบนี้ใช่มั๊ย...ฉันทนไม่ได้อีกแล้ว ต่อไป ช่วยทำเป็นไม่รู้จักฉันที...ได้โปรด”
....ช่วยทำเป็นไม่รู้จัก....งั้นเหรอ....
คำพูดแบบนี้ กลับออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่า “เพื่อน” งั้นเหรอ...
หัวใจของยามะพีแทบจะสลายไป...มันยิ่งกว่าการอกหัก...แต่การได้มีเพื่อนคนหนึ่ง คนที่สามารถพูดคุยได้ทุกอย่าง แต่แล้วจู่ๆ เค้ากลับต้องมาสูญเสียไปแบบนี้...ไม่สามารถทำใจได้เลยจริงๆ
หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็เป็นช่วงเปิดเทอมสอง ทั้งๆที่เมื่อก่อนยามะพีและฮาเสะสนิทกัน ใครๆก็รู้ แต่ทุกคนก็ได้เห็นว่า ทั้งสองต่างแยกกัน ยามะพีกลับไปอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง ส่วนฮาเสะเองก็มีก๊วนเพื่อนกลุ่มเดิม... มันเป็นเช่นนี้มาตลอดครึ่งเทอม ยามะพีถูกแกล้ง... ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง
จนในที่สุด...เมื่อยามะพีเกลียดการไปโรงเรียน...เกลียดการเข้าสังคม เกลียดการพบกับผู้คนบนโลกนี้ ตัวแทนของยามะพีที่หนีไม่พ้นก็คือ...คุโร
“ขอร้องละ...คุโร...ช่วยทำให้พวกนั้นรู้จักความเศร้าที...”
คำขอร้องจากยามะพีที่คุโรทำให้ตลอดมา...
ที่ยามะพีไม่รู้เลยว่าในที่สุดมันจะกลายเป็นเรื่องร้ายแรงเกินกว่าจะหยุดยั้งได้
“ฉันฆ่าคนเพื่อเอาอายุไข...ดังนั้น ยิ่งฉันมีอายุไขมากเท่าไหร่ ตัวนายเองก็จะมีเท่ากับฉัน ยามะพี”
คุโรเริ่มจากการคิดจะแก้แค้นสนุกๆ...กลายเป็นฆ่าคน...
“นายขอร้องฉันเอง...แล้วนายจะให้ฉันหยุดหน่ะเหรอยามะพี นายนี่เอาแต่ใจจริงๆ” คุโรเดินเข้าไปยืนอยู่หน้ายามะพี
“....ขอร้อง...ถือว่าเป็นครั้งสุดท้าย” ยามะพีอ้อนวอน
“ไม่ได้”
“ทำไมล่ะ?...”
“เพราะฉันเป็นยมทูต หน้าที่ของฉันก็คือการฆ่าคน ไม่ใช่ช่วยคน”
“งั้นนายก็ช่วยฆ่าฉันด้วยซิ” ตัวของเค้าก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปด้วยเหตุผลอะไรเช่นกัน
แต่แทนที่คุโรจะโกรธ....กลับยิ้มชและใช้มือเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าอันไร้เดียงสาของยามะพี
“...ฉันคือนาย...นายคือฉัน...”
...................................................................................
เทโงชิมาหามัสสึตั้งแต่เช้าตรู่ และมัสสึก็ถูกย้ายออกมาอยู่ที่ห้องเดิมแล้ว เมื่อเทโงชิเปิดประตูห้องเข้าไป มัสสึที่กำลังมองเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างเมื่อครู่ หันกลับมามองยังคนร่างเล็กที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง
“อรุณสวัสดิ์มัสสึ หายดีแล้วเหรอถึงลุกขึ้นมานั่งเนี๊ยะ?” เทโงชิรีบตรงไปที่มัสสึที่กำลังมีสีหน้าตกใจ
“.......นาย...” มัสสึพูดอะไรไม่ออก
“ฉันซื้อเกี๊ยวซ่ามาฝากนายด้วยนะ ถามคุณพยาบาลแล้ว เค้าบอกว่านายยังกินไม่ได้ แย่จังเลยนะ...ขอโทษฉันเองก็ลืมนึกไป เอางี้ เก็บไว้ก่อนรอนายหายดีแล้วกันนะ” เทโงชิยืนพูดอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามัสสึนั้นกำลังตกใจอยู่ที่เห็นเค้าปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าตรงนี้
ความรู้สึกที่ไม่ค่อยจะเข้าใจนักว่าทำไมเทโงชิถึงไม่ได้รู้สึกอะไรเลย... หรือเพราะไม่ได้อ่านจดหมายนั่น...
“นายอยากออกไปข้างนอกมั๊ย มัสสึ?” เทโงชิถาม
“.......” แต่มัสสึไม่ได้ตอบกลับ
“ไม่อยากเหรอ...แต่ก็คงจะออกไปไม่ได้หรอกใช่มั๊ย นายป่วยอยู่หนิ่นะ หรือนายอยากจะนอนพัก?”
“......” มัสสึส่ายหน้า
“งั้น เราออกไปข้างนอกกันนะ” เทโงชิยิ้ม...
“......” มัสสึพยักหน้า
เค้าดีใจมาก...รู้สึกดีใจมากๆ ที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสแบบนี้บนใบหน้าของเทโงชิอีกครั้ง ไม่ใช่ใบหน้าที่เคร่งขรึม หรือเศร้าหมอง....ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแบบนี้แหละ เทโงชิคนนี้...
เทโงชิเข็นรถเข็นที่มัสสึนั่งอยู่ มาตามทางเดินในสนามหญ้าของโรงพยาบาล...อากาศของเช้าวันนี้ช่างสดใสสำหรับมัสสึและคนทั้งคู่...มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานมั๊ย ชีวิตของเทโงชิเหลือเพียงอีกไม่กี่วันแล้วใช่มั๊ย...
แต่แทนที่เทโงชิกลับจะมากังวลเรื่องของตัวเอง เค้ากลับคิดว่า...อยากจะอยู่กับมัสสึให้นานที่สุด...
เพราะนี่หล่ะ...สิ่งสำคัญของเค้า...ความสุขของเค้า...คนๆนี้ล่ะ...
...................................................................................
“ชิเงอากิกินข้าวได้แล้วลูก” เสียงแม่ของชิเงะตะโกนเรียนลูกชายให้ลงไปกินข้าวระหว่างที่ก้าวขึ้นบันไดมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง เพราะไม่มีเสียงตอบรับจากลูกชาย
“ชิเงะจัง....” เมื่อเธอเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบว่าในห้องนั้นว่างเปล่า
ความกังวลใจของคนเป็นแม่ที่ลูกชายหายไปโดยที่ไม่รู้นั้นย่อมตื่นตกใจเป็นธรรมดา เพียงแต่ว่า ความจริงแล้ว เมื่อเช้าชิเงะได้รับโทรศัพท์มาจากคุซาโนะ หลังจากนั้นชิเงะก็รีบออกจากบ้านไปโดยไม่ทันได้บอกคนที่บ้าน และนั่งรถไฟไปยังสถานที่ๆคุซาโนะบอกเอาไว้
ระหว่างที่ชิเงะนั่งอยู่บนรถไฟ...นี่เป็นครั้งแรกหลังจากเค้าเจอเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ...ครั้งแรกที่ชิเงะอยู่ในๆที่ๆมีผู้คนมากมาย ผ่านไปผ่านมา... ถึงแม้ภายในใจของชิเงะจะรู้สึกสั่นกลัวอยู่บ้าง...แต่ยังจะมีอะไรทำให้หวาดกลัวได้เท่าสิ่งที่เคยผ่านมาแล้วบ้าง?
( “ฉันอยู่กับจ่าโคยาม่าหน่ะ” ) ตอนที่คุยโทรศัพท์อยู่กับคุซาโนะเมื่อเช้า น้ำเสียงของคุซาโนะนั้นดูจริงจังมาก
( “...ฉันไม่ใช่จ่านะเฟ้ย!!” ) เสียงตะโกนของโคยาม่ารอดเข้ามาในสาย
( “จะไปเจอไอ้คนที่ทำคลิปบ้าๆนั้นขึ้นมา...ยังไงฉันก็ไม่ยอมตายเด็ดขาด”) คุซาโนะพูด
“...งั้นเหรอ...” ชิเงะตอบ
(“อ้าวเฮ้ย!...ช่วยพูดอะไรมากกว่านี้หน่อยเซ่!!...แค่งั้นเหรอ...ฉันก็พูดต่อไม่ได้หน่ะซิ!”) คุซาโนะตกใจ
“....งั้น....นายมั่นใจรึเปล่า?”
( “เอ๊ะ?” )
“ที่จะไปเจอกับเจ้าหมอนั่น....”
คุซาโนะถูกโคยาม่าลากตัวมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่พวกเค้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร...ไอ้เรื่องความมั่นใจหน่ะ ตัดไปได้เลย ไม่มีเลยสักนิด...มีแต่ความกลัวเต็มไปหมด...แต่ยังไง เมื่อจะต้องเจอแล้ว ...ก็ต้องทำให้ได้ไม่ใช่รึไง...
ยังไง...ก็ไม่ถอย...
(“...ฉันจะโกงความตายให้ดู...”) คุซาโนะพูดจบ...แล้วกดวางโทรศัพท์ไป
....โกงความตาย...งั้นเหรอ
“...ไอ้เจ้าบ้า...สงสัยดูFinal Destination มากไปแล้ว...” ชิเงะแอบยิ้มกับความบ้าของคุซาโนะ...ไอ้เจ้านี่ไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ
ถ้าความตายมันโกงกันได้ง่ายๆแบบนั้นล่ะก็...คงมีคนอีกเยอะที่รอดแล้วล่ะ...
To be continue ･･･(*´□｀*)
..................................................................................................
Talk
ความจริงตอนนี้แต่งไว้นานแล้ว เพิ่งจะมาเพิ่งช่วงท้ายเข้าไปหน่อยนึง
มาถึงวันสุดท้ายแล้ว....โปรดติดตามตอนหน้าค่ะ о(ж＞▽＜)ｙ
เรื่องรวมเล่ม 'Cauz, I love You... ยังไม่มีอะไรคืบหน้า ฮะๆๆๆ แต่ยังจองได้นะค่ะ
No.103 | 「RPG」Secret Heaven
| Comment:5 | Page Top
コメント
เอ่อ..ก่อนอื่นขอสารภาพว่าไม่ได้อ่านเรื่องนี้แบบจริงจังเลยค่ะ ^__^" (อ่านผ่านเฉย ๆ) ขอโทษนะคะ
พอลองมาอ่านพาร์ทนี้แบบเต็ม ๆ ทำให้ต้องไปอ่านพาร์ทแรกเลยทีเดียว
พาร์ทนี้เหมือนจะเป็นไคล์แมกซ์เลยว่าต้นเหตุเกิดมาจากอะไร
อยากรู้บทสรุปของเรื่องนี้แล้วสิ
No.302 | 2008/ 09/02 | name： hima--URL[ 編集 ]
555++ กรี๊ดดดด วี้ดว้ายยยย ...
อย่าเพิ่งคิดว่ามีคนบ้าหลุดมาค่ะ (เอ๊ะ!!! หรือว่าจะใช่ แหะ แหะ)
ก่อนอื่นขอกราบที่อก(ยามะพี) "- - งามๆ หลายๆ หนเลยค่ะ
ในที่สุดก็ได้อ่านตอนต่อไปของเรื่องนี้ซะที หลังจากที่อ่านตอนแรกๆ
จบไปนานนนนนน มากกกกกกก (จนลืมที่มาว่าอ่านจากไหน) T_T
ก้าวมาถึงจุดไคล์แม็กกันแล้ว "วันที่ 7 ของนิชิกิโด เรียว" จะเกิดอะไรขึ้น
ต่อไปกันน้า ยามะพีจะทำอย่างไร คุโรจะละเว้นเรียวจังมั้ย แล้วคุซาโนะ กับอุจจี้ล่ะ
บีบอารมณ์เหลือเกินค่ะ ^^ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ
No.303 | 2008/ 09/02 | name： veenas--URL[ 編集 ]
รอค่ะรอ
อยากอ่านต่อแล้ว
สนุกสุดยอดไปเลยค่ะ^^
No.308 | 2008/ 09/29 | name： ku_uk--URL[ 編集 ]
คุโรพี ก็ดีนะ หุ หุ
คุโรเหมือนเริ่มมีใจให้อุจจี้เลย
ว่าแต่อุจจี้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมมั้ยอ่ะ
แล้วเรียวจะเป็นไงบ้าง
คุโรจะทำตามยามะพีรึเปล่า
อยากรู้บทสรุปจัง
No.317 | 2008/ 10/08 | name： janetomo^^--URL[ 編集 ]
ง่ะ ค้างอย่างแรง
เมื่อไหร่จะมาลงต่อคะ อยากรู้บทสรุปแล้วอ่ะ
เข้าสู่วันที่เจ็ดแล้ว เริ่มนับถอบหลัง เรียวจะรอดมั้ย
ความสุขของเรียวคืออะไร
ง่าๆๆๆ ขอความกรุณามาต่อเร็วๆนะคะ โอเนะงัยชิมัส
No.345 | 2009/ 09/26 | name： M--URL[ 編集 ]
