--/--/-- --:--
新しい記事を書く事で広告が消せます。
2009/12/04 22:14
"ฮื่ออม์...."
จินถอนหายใจเป็นรอบที่....เท่าไหร่แล้ว คาเมะไม่คิดจะนับให้ปวดหัวเล่นหรอก ส่วนสาเหตุที่ทำให้จินถอนใจอยู่เรื่อย ๆ คือรูปถ่ายในมือ
ใช่แล้ว รูปถ่ายที่ถูกส่งมา พร้อมกับโทรศัพท์ขู่เรียกเงิน ..รูปถ่ายของฮิโรกิ กับ ยามะพี
"จิน ดื่มกาแฟหน่อยไหม? ฉันชงมาให้..."
"ขอบใจ คาเมะ...........ฮื่ออม์...."
จินวางรูปถ่ายที่มองอยู่นานลงบนโต๊ะทำงาน รับกาแฟจากคาเมะมาวางไว้ใกล้มือ แล้วก็ยังไม่วายถอนหายใจเฮือกใหญ่พอหันไปมองรูปอีกครั้ง
"ในรูปมีอะไรผิดปกติเหรอจิน? ฉันเห็นจินมองมันแล้วก็ถอนหายใจตลอดเลย"
"จินก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่..รู้สึกว่า บ้านหลังนี้มันคุ้นตายังไงชอบกล"
"รู้จักที่นี่เหรอ? หรือว่า จินเคยไปที่นี่มาก่อนหรือปล่าว?"
"ก็นั่นหน่ะสิ.....นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ว่าที่ไหน"
เจ้าน้องชายตัวแสบ พาโทโมฮิสะหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่นะ จินกำหมัดแน่น เจ็บใจนัก..
วันนี้จินต้องจ่ายเงินด้วยตัวเลขหลายหลักให้กับนิตยสารซุบซิบคนดัง เพื่อไม่ให้ทั้งคู่ต้องกลายเป็นคนดังมากกว่านี้
แต่จินไม่ได้เสียดายเงินเหล่านั้น ที่จินเจ็บใจคือ ตัวเองเป็นพี่ชายแท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้ฮิโรกิกลายเป็นคุณชายเจ้าอารมณ์
คิดทำอะไรตามอำเภอใจ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น จินยังทำร้ายโทโมฮิสะโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
โทโมฮิสะเคยขอร้องเค้าทั้งน้ำตา ด้วยเสียงแหบแห้ง ว่าต้องการหนีจากฮิโรกิมากแค่ไหน
ตลอดเวลาที่จินไม่อยู่ โทโมฮิสะคงไม่มีความทรงจำที่ดีกับฮิโรกิเลย นี่เค้าคิดผิดมาตลอด ที่ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน
คอยดูเถอะ อย่าให้เจอตัวเชียว เจ้าฮิโรกิ!!!
"ฮัดเช่ย!!!!!"
ทามะตกใจเสียงจามของคุณชายเล็กจนเผลอลากดินสอสีที่อยู่ในมือเป็นเส้นยาวยืดบนสมุดวาดรูป ...เท่านั้นหล่ะ
เจ้าตัวเล็กก็เบิกตาโพลงแล้วรีบหันไปแว๊ดใส่คุณชายเล็กทันทีโดยไม่รีรอ
"ฮิโรกิบ้าที่สุดเลย!! ทำไมต้องจามเสียงดังด้วย...ดูสิ รูปเลอะหมดเลย"
ทามะชูสมุดวาดรูป การบ้านของวันนี้ขึ้นให้คุณชายเล็กเห็นชัด ๆ ..อือ เส้นยาวขีดอยู่กลางสมุดเลยทีเดียว
"ฮึ..มันก็ไม่เห็นจะต่างจากเดิมเท่าไหร่เลยนี่นา ลูกหิน"
"บอกว่าไม่ได้ชื่อลูกหินไง ทามะ..ชื่อทามะตะหาก!!"
"ทามะก็ลูกหินนั่นแหล่ะ ไม่หนีกันหรอก..ลูกหิน"
"ไม่ใช่ลูกหินซะหน่อย!! ผมชื่อทามะ!!"
"ทั้งสองคนพอเถอะครับ อย่าทะเลาะกันเลย"
ราวกับระฆังตีบอกเลิกยกมวยคู่เด็ด โทโมฮิสะเข้ามาได้จังหวะพอดีกับที่ทามะกำลังตั้งท่าจะกระโจนเข้าใส่คุณชายเล็ก
ส่วนผู้ใหญ่ก็ไม่ต่างกัน ตั้งท่ารับเป็นคีปเปอร์เสียเฉย ๆ ...เห้อ....
"ทามะจัง ทำการบ้านต่อกันดีกว่านะ เดี๋ยวจะไม่เสร็จเอา"
ความอ่อนโยนในน้ำเสียงบวกกับความสวย(?)ของโทโมฮิสะนั้นปราบทามะได้อยู่หมัด
พูดแค่คำเดียวทามะก็เออ-ออห่อหมกตาม ว่านอนสอนง่ายทันที ราวกับถูกร่ายเวทมนตร์ใส่
......อย่าว่าแต่เด็กเลย ผู้ใหญ่ที่นั่งเอามือปิดปากมองอย่างอิจฉาตาร้อนอยู่ไม่ไกลก็อยู่ในเขตเวทมนตร์เหมือนกัน
"เห็นแก่โทโมะจังนะ ไม่งั้นจะงับให้"
ยังไม่วาย..ทามะหันไปยิงฟันน้ำนมขาวจั๊วให้คุณชายเล็ก ขยับฟันกระทบกันดังกึก ๆ
จนพอ-อกพอใจแล้วก็ก้มหน้าก้มตาใส่สมุดวาดรูป หยิบยางลบมาฝนยิก ๆ เพื่อลบเส้นเจ้าปัญหา
"...ฮะ...ฮัดเช่ย....ฮะ...........เห้อ..."
คุณชายเอามือป้องปาก ยังไม่หายจาม หน้าตาก็เริ่มแดงนิด ๆ แล้ว โทโมฮิสะเห็นเข้าก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ต้องเดินเข้าไปหา ดูอาการ
"คุณชายเล็ก ไม่สบายหรือปล่าวครับ? มีไข้หรือปล่าว"
"แค่จามเฉย ๆ หน่ะ ไม่เป็นไรหรอก" คุณชายเล็กส่ายหน้า ความจริงแล้วอยากจะแกล้งตอบว่าไม่รู้ ให้โทโมฮิสะเป็นห่วงแทบใจขาด
"จามติด ๆ กันแบบนี้ แปลว่ามีคนกำลังบ่นคิดถึง ....ยามะจังเคยพูดให้ฟัง"
ทามะนึกถึงคำพูดของเพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลเดียวกันขึ้นมาได้
"อ่ะ แต่อย่างฮิโรกิ คงไม่ได้บ่นคิดถึงหรอก ..น่าจะเป็นอย่างอื่นมากกว่า ฮ๊ะ ๆๆๆ"
"ว่าไงนะ ไอ่ลูกหิน~~~"
เอาอีกแล้ว โทโมฮิสะท้อใจเหลือเกินกับสองคนนี้ ไม่เคยเลยที่จะไม่มีปากเสียงกัน อยู่ใกล้กันทีไรเป็นแบบนี้ทุกที
"คุณชายเล็กครับ ทานยากันไว้หน่อยไหมครับ ผมจะไปเอามาให้"
เวทมนตร์ได้ผลชงัดนัก ผู้ใหญ่ตัวโต ๆ ก็ยังว่านอนสอนง่ายในพริบตา ส่วนทามะก็แลบลิ้นใส่เป็นของขวัญ ก่อนจะหันไปทำการบ้านต่อ
"ไม่เป็นไร โทโมฮิสะ ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ สงสัยจะแค่แพ้ฝุ่นธรรมดา......มานี่เถอะ"
คุณชายเล็กยื่นมือไปจับมืออีกคน ดังรั้งเบา ๆ ให้ลงมานั่งใกล้กัน คุณชายเล็กฉวยโอกาศที่โทโมฮิสะเผลอเสียหลักแอบสูดความหอมที่แก้มนิ่ม ๆ ไปเต็มปอด
"คุณชายเล็ก..ทามะจังอยู่นะครับ" โทโมฮิสะบีบเสียงเอ็ดให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จริง ๆ เลยเชียว ทามะนั่งอยู่ไม่ไกลแท้ ๆ โชคดีที่เด็กน้อยนั่งหันหน้าไปอีกทาง
จึงไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้านหลังตัวเอง
"ไม่เห็นหรอก" คุณชายเล็กกระซิบ มือไม้ก็ช่างว่องไว ละจากมือได้ก็รวบเอวไว้ทันที โทโมฮิสะใจเต้นตึกตัก แทบจะหลุดออกมาข้างนอกเลยก็ว่าได้
..แย่แล้ว ขืนปล่อยไปแบบนี้ คุณชายเล็กต้องทำอะไรมากกว่าหอมแก้มแน่ ๆ มีเด็กนั่งอยู่ด้วยคงจะไม่เกินเลยมากหรอก แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ไม่ได้ ไม่ได้!
สองมือรีบละลนละลานยื้อมืออีกคน ดวงตากลมโตสั่นไหว อ้อนวอนขอให้ปล่อยร่างตัวเองให้เป็นอิสระ แต่คุณชายเล็กก็แค่คลายให้มันหลวม ๆ เฉย ๆ
"คุณชายเล็ก ไม่เอานะครับ"
"นิดเดียวนะ แค่จูบเฉย ๆ ....นะ"
นั่นไง ว่าแล้วเชียว คุณชายเล็กชอบทำอะไรแผลง ๆ อยู่เรื่อย
"ไม่เอาครับ ถ้าแกหันมาเห็นจะอธิบายยังไง.."
"ก็ไม่ต้องอธิบายยังไง...."
ดูสิ พูดออกมาได้หน้าไม่อาย.....ผลคือ มันทำให้คนฟังนั้นหน้าร้อนผ่าว เป็นฝ่ายอายแทนเสียโดยปริยาย
แต่ในใจลึก ๆ แล้ว โทโมฮิสะดีใจไม่น้อยทีเดียว พักนี้คุณชายเล็กใจดี อ่อนโยนต่อเค้ามากเหลือเกิน
ทุกครั้งที่คุณชายเล็กกอด จูบ หรือบอกว่ารัก โทโมฮิสะรู้สึกได้เสมอว่า ทุกคำพูด ทุกการแสดงออกของคุณชายเล็กไม่ได้หลอกลวง
ทุกอย่างออกมาจากใจ คุณชายเล็กรักเค้ามากอย่างที่พูด อ่อนโยนต่อเค้าอย่างที่สัญญา
แต่ก่อนนั้น คุณชายเล็กเคยโหดร้ายกับเค้ายังไง ตอนนี้เค้าแทบจะลืมมันไปเสียหมดแล้ว ....อภัยให้จนหมดแล้ว....
แค่จูบเฉย ๆ ...คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
โทโมฮิสะตอบรับแรงกอดที่แน่นขึ้น ยอมให้คุณชายเล็กใกล้ชิดมากขึ้น สายตานั้นบอกความปรารถนาอย่างชัดเจนจนไม่สามารถหลีกหนีได้
สองมือเลื่อนขึ้นเกาะเกี่ยวบ่ากว้างอย่างเผลอไผลขณะที่ร่างกายถูกดันให้เอนลงกับโซฟา....
"ไชโย๊!! เสร็จแล้ว~~ โทโมะจังดูสิ ผมวาดสวยมั้ย?"
เสียงแหลม ๆ ของทามะทำให้ทั้งสองตื่นจากพวัง
ในขณะที่เด็กน้อยลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจพร้อมสมุดการบ้าน
ผู้ใหญ่ทั้งสองคนนั้นต้องรีบแยกกายออกห่างจากกันแทบจะไม่ทัน ....โชดดีที่ทามะไม่ทันเห็น
ถึงแม้ทั้งคู่จะปรับสีหน้าให้เป็นปรกติได้ แต่แรงเต้นของหัวใจนั้นยากนักที่จะปรับได้ทัน
โทโมฮิสะลุกไปหาทามะ ดูรูปที่เจ้าตัวยืดอกอวดอย่างภาคภูมิ
ส่วนคุณชายเล็กต้องแอบกัดฟันอย่างเสียดาย ทุกทีเลย เจ้าเปี๊ยกเนี่ย!
เช้า กลางวัน เย็น แม้กระทั่งตอนกลางคืน ทามะนั้นติดโทโมฮิสะแจ ติดหนึบเป็นตังแม
เรียกได้ว่าแทบจะไม่ยอมห่างกันเลย นอกจากเวลาไปโรงเรียน กับเวลาอาบน้ำ
นั่นทำให้คุณชายเล็กไม่สะดวกอย่างมาก ต่อให้นอนห้องเดียวกัน แต่เจ้าเปี๊ยกนี่ก็นอนคั่นอยู่ตรงกลาง
ให้ตายสิ นี่แกทำกรรมอะไรไว้ฮิโรกิ.......อยากจูบ อยากกอด อยาก.......... ก็ทำไม่ได้~~~
"เสร็จแล้วก็ดี จะได้อาบน้ำ"
เสียงคุณชายเล็กขุ่นเต็มที่ แต่ดูจะสาแก่ใจอยู่ลึก ๆ เพราะว่าทามะนั้นต้องอาบน้ำกับคุณชายเล็ก
เห็นทั้งคู่ง่องแง่งใส่กันแบบนั้นก็เถอะ ความจริงแล้วชอบอาบน้ำด้วยกันไม่น้อยเลยทีเดียว
"อะ...อือ เข้าใจละ"
ทามะจำต้องยอมรับคำสั่งแต่โดยดี ยอมออกห่างจากโทโมฮิสะ แล้วเดินจ้ำ ๆ ไปเตรียมผ้าขนหนูกับยาสระผม
คุณชายเล็กมองตามจนเจ้าตัวเล็กหายลับนำเข้าไปในห้องน้ำก็อมยิ้มมุมปาก แล้วเดินตามไปบ้าง
แต่ก่อนหน้านั้น คุณชายเล็กกลับมากระซิบทิ้งท้ายไว้ให้โทโมฮิสะต้องใจเต้นผิดจังหวะอย่างช่วยไม่ได้
"คืนนี้ ฉันไม่ยอมปล่อยแล้วนะ"
---------------------
อย่าเพิ่งว่า ว่ามันสั้นไปนะคะ อ่านความน่ารักของทามะจังสนุก ๆ (?)กันก่อน
ตอนต่อไปจะพยายามให้ยาวกว่านี้แล้วก็คลุมเนื้อหากว่านี้ค่ะ (นะ นะ)
ขอบคุณที่อ่านค่ะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ ((*´∀｀))ノ"
No.110 | 「ピッチー」Slave Of Love
| Comment:3 | Page Top
